16. Narcyza

Był piękny niedzielny poranek — świat dopiero budził się do życia. Promienie słońca muskały konary drzew, które witały to lekkim drżeniem, spowodowanym przez wiatr. Nic nie zakłócało ciszy, oprócz cichego plusku fontanny. Nic nie zapowiadało, że ten tak cudownie rozpoczęty dzień, skończy się w zupełnie inny sposób.

Z okazałego, wiejskiego dworku wychodziła właśnie wysoka blond włosa kobieta. Na pierwszy rzut oka można było ocenić, że jest wyjątkowo zdenerwowana. Co chwila oglądała się za siebie i przystawała, słysząc choćby najmniejszy szmer. Szla powoli alejka prowadząca do majestatycznej, kutej bramy.

Mijała różnokolorowe rabaty kwiatów, zachwycające i dokładnie przemyślane. Nie było w nich miejsca na przypadek i chaos. Wszystko było idealne, jakby jakiekolwiek odchylenie od normy, miało podlegać karze. Było to jednocześnie imponujące i przerażające. Ktoś z zewnątrz mógłby pomyśleć, że mieszkańcy dworku byli istotami zimnymi, mechanicznymi, działającymi według ściśle ustalonego schematu. I nie pomyliłby się.

Kobieta usłyszała cichy szmer zza żywopłotu, obok którego właśnie przechodziła. Z szybkością, jakiej nikt by się nie spodziewał, wyciągnęła różdżkę i wycelowała w źródło dźwięku. Po chwili zza krzaków wyszedł piękny, biały paw, z wysoko uniesioną głową. Dumny niczym jego pan.

Postać odetchnęła z ulgą i dalej kierowała się do wyjścia. Kiedy już znalazła się przy bramie, rozejrzała uważne i otworzyła ciężką, żelazną furtę, która zaskrzypiała złowrogo.

Zaraz po przekroczeniu granic posiadłości, deportowała się. Celem jej podróży była niewielka wioska, zamieszkała wyłącznie przez ludzi podobnych niej- czarodziejów. Gdy tylko znalazła się na miejscu, zaciągnęła na głowę obszerny kaptur i ruszyła brukowaną alejką, wprost przed siebie.

Wzrok miała utkwiony w wielkim zamku, znajdującym się na końcu drogi. Kiedyś kochała to miejsce — było dla niej drugim domem, w którym mogla być sobą. Domem, gdzie nie musiała być taka, jak rodzice sobie wyobrażali. Teraz jednak powrót do Hogwartu otwierał, ledwo zabliźnioną, ranę w jej sercu. Nie chciała tu wracać, zalewały ja wtedy wspomnienia i uświadamiała sobie, jak bardzo zboczyła ze ścieżki, którą chciała podążać.

Gdy dotarła do wielkiej bramy, machnęła różdżką, mruknęła pod nosem zaklęcie i stanęła sztywno, oczekując. Po chwili zauważyła wysoką, chudą sylwetkę zbliżającą się do niej od strony zamku. Nie drgnęła — doskonale wiedziała, kto podąża w jej kierunku. Nie mówiąc nawet słowa, odwróciła się i ruszyła szybko w stronę skraju wioski, ku Wrzeszczącej Chacie. Postać ruszyła za nią, jednak w bezpiecznej odległości, jakby nie chcąc wzbudzać podejrzeń.

Kobieta rozejrzała się i weszła do zniszczonego domku, a po chwili wahania towarzysząca jej osoba, zrobiła to samo. Kiedy już oboje znaleźli się w środku, blondynka zdjęła kaptur, a nieznajomy zapalił światło jednym pstryknięciem.

— Cóż takiego się wydarzyło, Narcyzo, że musiałem opuścić mury zamku o godzinie 5 rano?

— Wieczorem mieliśmy jakby zebranie. Miałam na bieżąco informować cię o nowych sprawach – powiedziała Narcyza, uważnie przyglądając się mężczyźnie. Nie chciała tutaj przychodzić, jednak nie miała innego wyboru.

— Zapewne wiesz, że jestem doskonale poinformowany, co się na nim działo — odpowiedział Dumbledore, lekko już poirytowany.

— Wiem, jednak nie chodzi mi o zebranie z udziałem Czarnego Pana. W tym uczestniczyli tylko członkowie... rodziny. Nikt z zewnątrz nie miał na nie wstępu. To był pierwszy raz, kiedy Bella chciała się z nami spotkać na osobności.

— Bellatrix chciała się z Wami spotkać na osobności? — zapytał zaciekawiony starzec. Widać było, że nie spodziewał się takiej wiadomości.

— Tak — westchnęła ciężko. Nie chciała mówić mu o czymkolwiek, jednak miała nadzieje, że uda jej się coś wytargować w zamian za te informacje. — Bella chciała porozmawiać o Draco i Weasley'u. Ona wie, że mój syn został ukryty przez członków Zakonu Feniksa, przez ciebie.

— Zdziwiłbym się, gdyby się nie domyśliła. A jeśli nie ona — to Tom. Takie rozwiązanie było dość oczywiste, zważywszy, ze Draco został przyłapany na szpiegowaniu dla mnie.

— Nie o to mi chodziło. Ona... ona wie, że Draco jest w Norze.

— W takim razie ma dość przestarzale informacje. Draco nie ma w domu Weasley'ów. Znajduje się w innym bezpiecznym miejscu.

— A będę mogla się z nim zobaczyć? — zapytała kobieta z błagalną nutą w glosie. Brakowało jej syna, miała nadzieje, że zamieni z nim chociaż kilka slow, że upewni się o jego bezpieczeństwie.

— Nie sadze, żeby było to konieczne – rzekł twardo Albus. Nie mógł dopuścić, żeby wiedza o miejscu pobytu młodego Malfoya została ujawniona.

— Dlaczego? Dlaczego nie mogę spotkać się z własnym synem?!

— Krzyki są zbędne. A jeśli to wszystko, co miałaś do powiedzenia to na darmo marnowałaś mój cenny czas – powiedział sucho dyrektor. Myślał, że kobieta zdradzi mu jakąś ważną informacje, podczas gdy to, co mówiła, było zupełnie bezużyteczne.

— Nie to było głównym punktem zebrania - powiedziała zrezygnowana Narcyza. - Chodziło o Syriusza. Zamierza go zabić.

— Nie będzie to taki proste. Zapewniam cię, że Syriusz jest bezpieczny. Ktoś ciągle go pilnuje, nic mu się nie stanie.

— Leży na 4 pietrze w pokoju 448, zaraz obok donicy z fruwokwiatem. Na jego sali nie ma innych pacjentów. W sali obok znajduje się trzech — Barabasz Mitchel, Emma Hodgins i Lance Bay. Lekarz przychodzi do niego co godzinę — bada jego czynności życiowe i w razie potrzeby podaje nowe leki. Pilnują go dwie osoby pod peleryną niewidką, zmieniają się codziennie o północy i w południe. Mam mówić dalej?

— Skąd wiesz o tym wszystkim? — zapytał dyrektor ze stoickim spokojem.Informacje te znane były jedynie kilku członkom Zakonu, a lekarze nie wiedzieli kim jest tajemniczy pacjent.

— Cóż, to dość proste. Macie w swoich szeregach szpiega. Nie jestem w stanie powiedzieć kim on jest, bo Czarny Pan bardzo dba o anonimowość nowych członków.

— Słyszałem o jego nowych metodach. Nowi członkowie nie pokazują swojej twarzy nikomu, prawda? Chyba przestaje Wam ufać.

— Twój ukochany Severusik też nie zna ich twarzy — odrzekła ironicznie, z zadowoleniem obserwując gniew czający się w oczach jej rozmówcy.

- Zapewne bardziej ufa jemu niż Tobie. W każdym razie uważam, że dalsza rozmowa nie ma sensu. Wracaj do siebie zanim Bella i Lucjusz zorientują się, że zniknęłaś — powiedział i nie zważając na protesty rozmówczyni, wyszedł, zostawiając oniemiałą kobietę samą.

*****

Krótki rozdzialik, ale nie wiem jak wrócić do tego bloga. Może kiedyś się uda... Tęsknię trochę za pisaniem, ale praca, szkoła i narzeczony zabierają mi cały mój czas.

15. Szlaban

Hogwart powoli zapadał w sen — cichły odgłosy rozmów, uczniowie leżeli już w łóżkach, a nauczyciele kończyli nocne obchody zamku. W jednej z komnat siedziała brązowowłosa dziewczyna i rozkoszowała się końcem dnia. Od dawna nie miała zbyt wiele takich chwil dla siebie. Sprawdzanie prac domowych, zebrania Zakonu i przygotowania do balu skutecznie pozbawiły ją wolnego czasu. Teraz postanowiła to nadrobić.

Znalazła w bibliotece ciekawą książkę o magii bezróżdżkowej i miała nadzieję, że uda jej się ją przeczytać do jutra. Niestety, nie dane jej było nacieszyć się tą chwilą samotności - na korytarzu rozległy się szybkie kroki, a po chwili drzwi do jej komnat otworzyły się z hukiem. Stał w nich wysoki czarnowłosy mężczyzna. Hermiona od razu wywnioskowała, że musiał być zdenerwowany - jego usta, wystarczająco już wąskie na co dzień, teraz utworzyły jedną prostą linię, a oczy, zazwyczaj zimne i obojętne, teraz ciskały pioruny. Granger dawno nie widziała Snape'a w takim stanie. Ostatnio zachowywał się tak, gdy dowiedział się, że jego była uczennica będzie nauczycielką w Hogwarcie.

— Ty bezczelna, głupia dziewucho! Zrobiłaś to specjalnie, prawda? — krzyknął, zaciskając pięści. Dziewczyna mimowolnie się odsunęła, jednocześnie szukając różdżki. Nie podobała jej sie postawa Severusa, tym bardziej, że nie wiedziała, o co chodzi.

— Co takiego zrobiłam? — zapytała szatynka z niepokojem.

— Jeszcze się pytasz? Nie udawaj głupszej, niż jesteś. Dałaś szlaban Sweetsowi, żeby nie mógł grać w najbliższym meczu przeciw Gryfonom!

— Tak, dałam. Nie rozumiem tylko, po co te krzyki — odpowiedziała, patrząc na mężczyznę ze zdziwieniem. Owszem, wiedziała, że się zdenerwuje, ale nie mogła zrozumieć, dlaczego to zirytowało go aż tak bardzo. — Był arogancki i niegrzeczny. Musiałam go jakoś ukarać.

— Wykluczyłaś go, żeby wasza drużyna wygrała. Mogłaś kazać mu odbyć tę karę innego dnia, kobieto — warknął Snape. — Wiesz, że jest kapitanem i najlepszym zawodnikiem.

— Mogłam, ale wtedy nie przejąłby się nią. Nie wiem co wy, mężczyźni, widzicie w quiditchu. Przyjść w środku nocy, wrzeszcząc wniebogłosy, tylko ze względu na jakiś głupi mecz.

— Głupi mecz? Jesteś zbyt ograniczona, żeby to pojąć — odparł, uśmiechając się kpiąco.

Hermionę uderzyła zmiana jego zachowania. W jednej chwili krzyczy na nią, obraża ją, by za chwilę śmiać się z niej. Nie sposób było odgadnąć, jak zachowa sie Severus - to niepokoiło Granger najbardziej.

— Nie jestem ograniczona. I nie życzę sobie, żebyś przychodził do mnie, wchodził bez pukania i mnie obrażał!

— Będę pukał, kiedy najdzie mnie ochota, a dzisiaj jej nie miałem — zakpił czarnowłosy, siadając w fotelu przed kominkiem.

Dziewczyna zacisnęła pięści, próbując się uspokoić. W myślach powtarzała sobie jak mantrę: "Nie mogę dać się sprowokować. Nie dam mu tej satysfakcji."

— Nie zapraszałam cię do środka, więc byłabym wdzięczna, gdybyś już sobie poszedł.

— Nie mam zamiaru. Zostanę tu jeszcze trochę, aż nie odwołasz tego głupiego szlabanu.

— Przyznał ci się, dlaczego go dostał?

— Mniej więcej — rzucił Snape lekko, odwracając wzrok.

— Zatem wiesz, że to, co zrobił, nie było jakąś tam zwyczajną głupotą!

— Uważam, że wyolbrzymiasz — mruknął Severus, oglądając najnowszą lekturę dziewczyny. Po przekartkowaniu skrzywił się lekko, jakby mu się nie podobało to, co zobaczył. — Czemu czytasz takie idiotyzmy? Ta książka nie daje żadnych wskazówek, mówi jedynie, w jaki sposób wymawiać poszczególne zaklęcia, żeby nie musieć używać różdżki. To nic nie daje. Bez odpowiedniego treningu umysłu, skupienia i umiejętności, taka książka nie pomoże.

— Skąd wiesz, że mój umysł już nie jest wytrenowany?

— To proste. Bez większego wysiłku byłbym w stanie wedrzeć się do twojej pustej i napuszonej głowy, a ty nie byłabyś w stanie się obronić.

— Czyżby? Wydaje mi się, że jesteś zbyt pewny siebie.

— Chcesz spróbować?

— Niczego nie będę próbować. Nie mam ochoty, żeby ktokolwiek, a tym bardziej ty, czytał w moich myślach jak w otwartej księdze.

— Wykazujesz nie mniejsza impertynencję, co Potter. Nie ma czegoś takiego jak "czytanie w myślach". Po tobie spodziewałem się czegoś lepszego.

— Czyżbyś właśnie próbował mi powiedzieć, że jestem inteligentna? — zapytała ze zdziwieniem dziewczyna i spojrzała na rozmówcę. Nie znała go za dobrze, ale McGonagall ostrzegała ją, że musi czytać między wierszami.

— Tego bym w życiu nie powiedział. Chodzi mi o to, że jesteś inteligentniejsza, niż ten idiota Potter.

— Harry nie jest idiotą!

— Ile jeszcze razy będziesz się ze mną o to spierać? I czyżby mi się wydawało, czy go bronisz?

— Przez ciebie przemawia zazdrość? Nie wierzę! - parsknęła Granger.

Severus Snape był zazdrosny i do tego o nią. Po chwili jednak Hermiona zaczerwieniła się i odwróciła wzrok. Jak bumerang, powróciły do niej wspomnienia Balu.

— Milcz, głupia dziewucho. Miałbym być zazdrosny o ciebie? Nie pochlebiaj sobie - odparł wyniośle. - I nie rozumiem dlaczego się czerwienisz. Czyżby jakieś nieprzyzwoite myśli krążyły pod tą rozczochraną czupryną?

— Nic nie krąży po mojej głowie. A moja, jak to ująłeś, czupryna, jest jak najbardziej w porządku. Jeśli ci się nie podoba, to możesz już sobie iść. Chciałabym dokończyć książkę.

— Najpierw cofnij szlaban.

— Najpierw mnie przeproś!

— Przestań krzyczeć.

— Skończ z rozkazywaniem — syknęła Hermiona.

— Nie wydawaj takich dziwnych odgłosów.

— Mam alergię. Na ciebie.

— Głupia dziewucha.

— Napuszony pacan.

— Coś ty powiedziała?

— To, co słyszałeś!

— Pożałujesz tego.

— Nie sądzę. Przedłużę mu szlaban - powiedziała dziewczyna z nutką tryumfu w głosie.

— Wtedy nie chciałbym być w twojej skórze — warknął Severus, wstając. Zbliżył się do Hermiony tak, że dzieliło ich zaledwie kilka centymetrów.

— A co zrobisz? Wychłostasz mnie w lochach? Dasz mi klapsa?

— Nawet nie wiesz, jaką mam na to ochotę — mruknął. Kiedy jednak do obojga dotarł sens tych słów, Snape zaklął cicho i z łopotem szat wyszedł z komnat.

— W co ja się wpakowałam… — westchnęła Hermiona, opadając na krzesło.

***

Nora, zwykle już zatłoczona, dzisiaj przeżywała swoisty najazd. Pierwszy raz od przeszło miesiąca miało odbyć się zebranie Zakonu Feniksa. Nie było to jednak zwyczajowe zdawanie raportów, czy przydzielanie nowych misji. Dzisiaj wszystkich zwołał Dumbledore, uprzedzając, że ma kilka bardzo ważnych spraw do omówienia.

Harry czekał na spotkanie wszystkich członków stowarzyszenia od długiego czasu. Miał kilka wiadomości do przekazania oraz nadzieję, że uda mu się dowiedzieć paru rzeczy. Czuł, że nie tylko on czeka na nowe informacje. Siedząca obok niego Hermiona poruszała się niespokojnie, jakby nie mogła usiedzieć na krześle. Neville, Parvati i Lavender szeptali między sobą, co jakiś czas rozglądając się niespokojnie, a Luna i Dean zerkali na nich z ciekawością.

Na tle zgromadzonych wyróżniał się Ron - usadowil sie w fotelu, z daleka od wszystkich, i sprawiał wrażenie, jakby nie chciał zostać zauważony. Potter widział go pierwszy raz od dwóch tygodni i uderzyła go zmiana w wyglądzie Weasleya. Miał podkrążone oczy i zapadle policzki, jakby w ciągu krótkiego czasu schudł bardzo dużo. Okularnik poczuł niemałe wyrzuty sumienia - nie odzywał się do przyjaciela od dłuższego czasu, nie miał pojęcia, co się dzieje w życiu rudzielca.

— Witajcie na dzisiejszym zebraniu Zakonu. Cieszę się, że wszyscy byliście w stanie się stawić — powiedział Dumbledore, wchodząc do kuchni. Od razu można było zauważyć, że starzec był wyjątkowo zmęczony. — Chciałbym dzisiaj omówić kilka spraw. Nie będę owijał w bawełnę, zacznę od konkretów. Po pierwsze - Draco.

W pomieszczeniu zapanowało poruszenie, każdy spoglądał na chłopaka. Jednak to zainteresowanie wyraźnie nie podobało się młodemu Malfoyowi. Nagle całą swoją uwagę skupił na wylegującym się przy piecu Krzywołapie.

— Przykrywka Draco, jako szpiega, została odkryta — kontynuował siwobrody, jakby nie wyczuł napięcia w pomieszczeniu. — Musi tutaj zostać przez jakiś czas. Dlatego proszę was, pomóżcie mu w tych ciężkich chwilach. Ciebie, Draco, proszę od razu o dyscyplinę. Jesteś poszukiwany i musisz zachować szczególną ostrożność - powiedziawszy to spojrzał uważnie na Malfoya. Nie spuszczał z niego wzroku, póki blondwłosy chłopak nie kiwnął głową. — Niestety, przez całą tę sytuację straciliśmy doskonałego szpiega. Severus pozostał osamotniony w szeregach wroga.

— Radzę sobie doskonale bez niczyjej pomocy — warknął Snape lekceważąco. Sprawiał wrażenie, jakby uraziły go słowa dyrektora.

— Nie wątpię, Severusie, ale to nie czas na takie rozważania. Dlatego czym prędzej przejdę do kolejnego punktu naszego spotkania.

— To wszystko? Nie powie nam pan, kto go wydał, ile tutaj zostanie, jak udało mu się uciec?

— Nie sądzę, panno Weasley, aby ta wiedza była konieczna. Myślę, że podzieliłem sie wystarczającą ilością informacji na ten temat.

— Ale...

— Nie chcę tego słuchać. Druga sprawa — rzekł z naciskiem, udając, że nie widzi gniewnej postawy Ginny - to Syriusz. Jak wiecie, znaleźliśmy go na obrzeżach Doliny Godryka, niedaleko starego domu Harry'ego. Niestety, Syriusz nie odzyskał jeszcze przytomności i nie wiemy, czy pobyt za zasłoną wyrządził mu jakieś szkody. Nie zmienia to faktu, że nie chcę, aby ktokolwiek, włącznie z Harrym, niepokoił go teraz w szpitalu.
— Panie profesorze, jak to się stało, że Syriuszowi udało się uciec? — spytała Hermiona, łapiąc Pottera za rękę. Nie chciała, żeby jej przyjaciel kłócił się teraz z Dumbledorem.
— Trudno mi teraz cokolwiek stwierdzić. Poruszamy się po grząskim gruncie tajemnic i domysłów. Mogę jedynie przypuszczać, co się działo przez cały ten czas. Jednak myślę, że dzielenie się moimi przypuszczeniami nie jest w tym momencie niezbędne - powiedział twardo starzec.
Granger zaczynała się denerwować — dyrektor zwołał zebranie, które nic nie wnosiło. Mężczyzna przytaczał im tylko fakty, o których wszyscy wiedzieli, nie usłyszeli dzisiejszego wieczoru nic konkretnego. Po co więc wzywał ich mówiąc, że to "nagły przypadek"?
— Pańskie domysły zawsze okazują się prawidłowe - odezwała się Luna rozmarzonym głosem. Wszyscy spojrzeli na nią, jakby dopiero co się pojawiła.

— Pochlebia mi to, jednak wolałbym pozostawić wszystko tak, jak jest teraz. W związku z tymi dwiema sprawami mam dla was nowe i niezwykle ważne zadania. Panie Weasley — zwrócił się do Freda — proszę, żeby zajął się pan młodym Malfoyem. Będzie pan odpowiedzialny za jego bezpieczeństwo. Oczywiście, pomocny będzie również pański brat bliźniak.

— Tak jest! — wykrzyknęli równocześnie Fred i George, jednak po ich minach można było wywnioskować, że liczyli na ciekawszą misję.

— Bedzie z wami przebywał non stop. Rozumiecie?

— A sklep?

— Jeden z was będzie zajmował się sklepem, drugi panem Malfoyem. Nie chcę słuchać żadnego sprzeciwu — powiedział twardo, widząc, że jeden z rudzielców otwiera usta, by zaprotestować.

— Teraz panna Lovegood, pan Thomas i pan Finnigan. Zajmiecie się ochroną Syriusza. Od teraz.

W pokoju zawrzało - wszyscy spodziewali się, że ktoś inny zostanie przydzielony do ochrony Blacka. Harry, Remus, ktokolwiek - jednak nie ta trójka.

— Cisza! Ostatnia sprawa, to Dudley Dursley. Jak wiecie, stał się celem śmierciożerców. Dlatego też, oprócz Lavender, będą nad nim czuwać Neville i Parvati. Przeniesiecie się do domu panny Brown. Osobiście zostanę Strażnikiem Tajemnicy. Nie czekając na jakiekolwiek pytania czy protesty, wyszedł.

— Zapowiada się ciężka przeprawa — mruknął Fred.

— Jesteśmy po kolana w smoczym łajnie, bracie — odpowiedział jego bliźniak.

______________________________
Miałam lekkie opóźnienie, wiem. Trochę pochłonęła mnie praca, kiedy już z niej wracałam byłam wykończona. Do tego wszystkiego wciągnęły mnie "Kości";) Jednak najgorszy był brak weny. Szczególnie, ze gdy czytam to opowiadanie to mam wrażenie, ze poszłam w złym kierunku.

13. Miłośc rośnie wokół nas

Harry, rozeźlony, szedł w kierunku gabinetu dyrektora. Nie docierały do niego krzyki i argumenty Hermiony, która wciąż powtarzała mu, że Dumbledore jest na misji, że nie ma go w Hogwarcie. Pottera to nie obchodziło; nie było ważne, gdzie teraz jest dyrektor. On musiał się z nim spotkać i to natychmiast. Profesor powinien mu wszystko dokładnie wyjaśnić i powiedzieć, dlaczego ukrywano przed nim powrót Syriusza.

Nie wiedząc kiedy, chłopak znalazł się przed kamienną chimerą. Do tej pory podświadomie szedł w jej kierunku, nie myśląc nawet jak się dostanie do gabinetu. Teraz gdy już był na miejscu, uświadomił sobie, że nawet nie zna hasła.

 — Hermiono, podaj hasło — warknął, nie zdając sobie sprawy, jak nieuprzejmie to zabrzmiało. Dopiero urażona i lekko zdezorientowana mina dziewczyny przywróciła mu rozsadek. — Przepraszam... Nie chciałem być dla ciebie niemiły. Podasz hasło, proszę?

 — Harry, Dumbledore'a tam nie ma — jęknęła brunetka. — Ale dobrze. Czekoladowe żaby.

Chimera skinęła głową i odsłoniła schody prowadzące do góry. Harry bez wahania i prawie biegiem ruszył do gabinetu. Jednym ruchem otworzył drzwi i wszedł do środka. Jego gwałtowne wejście nie uszło uwadze portretów w gabinecie dyrektora — wszystkie, jak jeden mąż, krzyknęły z oburzenia.

 — Cóż za bezczelność! — powiedział Phineas, wychylając się lekko do przodu. Harry miał wrażenie, że gdyby Nigellus mógł, wyszedłby z ram i solidnie go uderzył. Reszta obrazów sprawiała podobne wrażenie, ale chłopaka niewiele to obchodziło. Musiał porozmawiać z nauczycielem.

 — Gdzie jest Dumbledore? Muszę z nim porozmawiać.

 — Nie ma go tutaj. Tak jak ciebie nie powinno tutaj być — odpowiedział korpulentny czarodziej z czerwonym nosem. 

Nie spodziewał się pomocy, miał jednak nadzieje, że chociaż zdradzą mu sposób na porozumienie się z Albusem. Jakby w odpowiedzi na jego rozmyślania, w głębi pomieszczenia rozległ się cichy krzyk. Harry od razu go rozpoznał.

 — Faweks! Sprowadzisz tutaj dyrektora? — w miejscu, gdzie do tej pory siedział ptak, rozbłysły płomienie. 

Okularnik potraktował to jako potwierdzenie. Bez słowa usiadł na krześle naprzeciw fotela dyrektora i dopiero teraz zdał sobie sprawę, że jest sam. Hermiona, która przecież była tuż za nim, nagle zniknęła, jakby się rozpłynęła.

 — Chciałeś ze mną porozmawiać, Harry? — rozległ się głos tuż przy kominku. Pottera nie zwiódł miękki ton profesora. Nic nie było w stanie złagodzić jego złości.

 — Tak, chciałem. Gdzie jest Syriusz? — zapytał Harry; jego głos był pewny i mocny, co zdziwiło samego chłopaka. Nie wiedział skąd wziął w sobie takie pokłady buntu wobec swojego nauczyciela. Odwrócił się w stronę dyrektora i spojrzał na niego. Nie chciał przeoczyć żadnego momentu wahania ze strony Dumbledore'a.

 — Więc się dowiedziałeś?

 — Dowiedziałem się! Pan nawet nie raczył mi powiedzieć!

 — Nie chciałem cię martwić, Harry. Szukałem wciąż Syriusza, dopiero wczoraj udało nam się go znaleźć.

 — Udało się znaleźć? Podobno został PORZUCONY na skraju wioski.

 — To nie tak, Harry — powiedział słabym głosem siwowłosy starszy człowiek i ciężko usiadł na fotelu. 

Wyglądał na zmęczonego i udręczonego, jednak Potter się tym nie przejmował. Takie oznaki słabości ze strony starszego czarodzieja jeszcze bardziej go rozzłościły. Oczekiwał twardych faktów, pewnych odpowiedzi, a nie zmęczenia i wahania.

 — TO NIE TAK? A NIBY JAK?

 — Wysłuchaj mnie, Harry. Proszę, wysłuchaj dokładnie tego, co mam ci do powiedzenia.

 — Nie chcę słuchać żadnych wymówek. Chcę poznać PRAWDĘ!

 — I poznasz. Musisz mnie tylko dokładnie wysłuchać.

Harry zawahał się, słysząc błagalna nutę w głosie profesora. Dumbledore, widząc tę niepewność ze strony chłopaka, kontynuował swoją wypowiedź.

 — Kiedy Syriusz wpadł za zasłonę wiedziałem, że nie umarł. Trafiła go jedynie drętwota, przez którą się zachwiał i stracił równowagę. Od tamtej pory zacząłem badać łuk. Okazało się, że jest on połączony z innym pewnym wymiarem, wymiarem, z którego nie każdy wrócił. Jedynie żywa osoba, chcąca dalej żyć, potrafi wydostać się zza zasłony. Wiedziałem, że Syriusz nie chce umrzeć, na pewno nie chciałby cię zostawić tutaj samego. Odnalazł swoja nową rodzinę i szczęście. Nie wiedziałem tylko jednej rzeczy — gdzie jest wyjście. Owszem, miałem pewne podejrzenia co do tego, ale nie byłem do końca pewny. Musiałem wszystko dokładnie sprawdzić — i sprawdziłem. Jednakże potwierdziły się moje najgorsze obawy — nie miałem dostępu do tego wyjścia. Musiałem czekać na rozwój wydarzeń. I czekałem. Dopiero wczoraj odnalazłem Syriusza. Udało mi się to w ostatniej chwili.

 — Odnalazł pan w ostatniej chwili? Przecież go tam porzucono.

 — Wbrew temu, co słyszałeś, było zupełnie inaczej — ciągnął mężczyzna. — Lord Voldemort także poszukiwał Syriusza, ale miał zdecydowanie mniej wiadomości. W ostatniej chwili udało nam się przechwycić twojego chrzestnego, zanim dotarli do niego śmierciożercy. Nie wiemy dokładnie, gdzie przebywał przez cały ten czas, ale udało mu się dotrzeć do wioski.

 — Dlaczego ona powiedziała „udało mu się uciec”? Musieli go gdzieś więzić! Coś przede mną ukrywacie! — powiedział buntowniczo Harry. Nie interesowało go do kogo mówi i że jest niegrzeczny. Chciał znać prawdę najszybciej jak to możliwe.

 — Udało mu się uciec przed ścigającymi go śmierciożercami — kontynuował dyrektor, jakby ucinał sobie z chłopakiem miłą pogawędkę. — Nigdzie go nie więziono. Chociaż może to nie do końca prawda. Był uwięziony za kurtyną przez cały ten czas; był wtedy jakby zamrożony. Nie masz się o co martwić. Nikt go nie torturował.

 — Ale dlaczego nikt mi o tym nie powiedział?

 — Zacząłbyś go szukać, sprawy by się skomplikowały.

 — I MOŻE ON BYŁBY Z NAMI JUŻ DAWNO! Robił wszystko, o co go prosiłeś, a ty zostawiłeś go na pastwę losu!

 — To nie tak jak myślisz. Nie zostawiłem go. Szukałem go przez cały ten czas. Syriusz jest dla mnie drogim przyjacielem, nie opuściłbym go, nigdy. Oceniasz mnie zbyt pochopnie i ze złej strony patrzysz na sprawę — odpowiedział z lekkim wyrzutem Dumbledore. Sprawiał wrażenie urażonego.

 — Mogę się z nim spotkać? — spytał Harry, już znacznie spokojniej.

 — Jutro, Harry, jutro. Teraz i tobie i jemu należy się chwila odpoczynku. Myślę, że czas już, abyś udał się do Nory. Obok kominka znajduje się proszek fiuu.

 — Ale...

 — Żadnego „ale”, Harry. Dobranoc.

***

Hermiona wolnym krokiem zbliżała się do swoich komnat. Nie weszła z Harrym do gabinetu — nie chciała być świadkiem tej rozmowy. Czuła, że byłaby tam kimś obcym, zbędnym. To rozmowa tylko między Potterem i dyrektorem.Wiadomość, którą usłyszała, wstrząsnęła nią do głębi. 

Teraz, kiedy już na dobre pogodzili się ze śmiercią Syriusza, okazało się, że nie zginął. Tylko po co te wszystkie tajemnice? Obawiali się, że ktoś mógłby zacząć szukać Blacka? Kto byłby na tyle głupi? 

Dziewczyna dobrze znała odpowiedź — gdyby okularnik dowiedział się, co tak naprawdę zaszło, zapewne pognałby ile sił w nogach, by odszukać swojego ojca chrzestnego. Nie zastanawiałby się nad konsekwencjami, tylko zrobiłby coś pod wpływem impulsu.

 — Co tutaj robi Panna — Wiem — To — Wszystko? Potter cię porzucił? — rozległ się bełkotliwy głos z bocznego korytarza, który właśnie mijała. Błyskawicznie owiał ją smród alkoholu. Przystanęła i spojrzała na osobę ledwo opierająca się o ścianę.

 — Severusie, jesteś pijany — powiedziała zaskoczonym głosem.

 — Tak, jestem, i nic ci do tego — mruknął Snape, zataczając się lekko. Chwiejnym krokiem ruszył w jej stronę.

 — Skoro jesteś pijany, to dlaczego jesteś tutaj? — zapytała, odsuwając się pod ścianę. Z każdym jego krokiem w przód, ona stawiała jeden w tył.

 — Właśnie szedłem do swoich komnat. Zrobiło mi się słabo i przystanąłem na chwilę.

 — Dlaczego jesteś sam? Czy twoja partnerka nie mogła cię odprowadzić?

 — Nie lubi, kiedy piję. Poszła do domu, kiedy zobaczyła mnie w tym stanie — wymamrotał mężczyzna, spoglądając z zaciekawieniem na cofającą się dziewczynę.

 — Ja też sobie już pójdę — rzuciła dziewczyna, czując że nie ma już drogi ucieczki — za plecami miała tylko ścianę.

 — Nigdzie jeszcze nie pójdziesz — mruknął, pochodząc jeszcze bliżej. 

Na jego twarzy pojawił się szelmowski uśmiech, który sprawił, że Granger zadrżała. Odeszła jej ochota na ucieczkę, chciała zostać tutaj, przyparta do muru i czekać na rozwój wydarzeń. 

 — Gdzie się podział twój chłoptaś?

 — Miał coś do załatwienia z dyrektorem.

 — I zostawił taki smaczny kąsek sam? Ja bym cię z pewnością nie zostawił — powiedział Mistrz Eliksirów, stając naprzeciw niej. Złapał jej ręce w nadgarstkach i uniósł do góry, uniemożliwiając jej swobodne poruszanie się. Hermiona poczuła, jak przeszywa ją dreszcz i miała nadzieję, że Severus na tym nie poprzestanie. — Wyglądasz dzisiaj pięknie, myślałem o tym cały wieczór. Masz takie piękne usta — wyszeptał wprost do jej ucha, palcem wolnej reki błądząc po jej twarzy.

 — Przestań — wyszeptała ostatkiem sił, mając nadzieję, że nie posłucha jej prośby.

 — Nie przestanę. Podoba mi się twoja uległość. Do tego chciałbym poczuć smak twoich ust — wysapał, zjeżdżając ręką niżej, aż zatrzymała się na jej talii. 

Przyciągnął dziewczynę do siebie tak, że przywarła do niego całym ciałem. Na swoim udzie poczuła jego nabrzmiałą męskość, co jeszcze bardziej jej się spodobało. Powoli złożył na jej ustach pocałunek — nie było mowy o delikatności. Całował ją tak, jakby świat się miał skończyć, jakby od tego pocałunku zależało ich życie. Ich języki rozpoczęły dziki taniec, a Hermiona poczuła niesamowite podniecenie.

 — Jesteś taka piękna... — szepnął pełnym pożądania głosem, przyciągając dziewczynę jeszcze bliżej. — Chętnie bym cię schrupał.

Nie wiadomo dlaczego te słowa otrzeźwiły Hermionę. Wyrwała się z uścisku mężczyzny i spojrzała na niego z przerażeniem. Kiedy absurd całej sytuacji dotarł do niej, rzuciła się biegiem do swoich komnat. Jeszcze przez kilka metrów słyszała bełkotliwe nawoływania profesora. Boże, co ja zrobiłam. Całowałam się ze Snape’em, tylko ta myśl krążyła jej po głowie.

***

Wyszła z pokoju, zamykając za sobą drzwi. Przekręciła klucz i przywdziała na twarz charakterystyczną dla siebie maskę arogancji i obojętności. Nie mogła dać po sobie poznać, ze cokolwiek ją gnębi i spędza jej sen z powiek. Musiała zachowywać się jak zawsze — pełna pychy arystokratka, zupełnie oddana swemu panu. Nie miała innego wyjścia, od tego zależało jej życie i co najważniejsze, życie Dracona.

Po przejściu korytarza, usłyszała typowe szmery towarzyszące zebraniu śmierciożercow. Nie wiedzieli, po co zostali wezwani i każdy snuł przeróżne teorie. Ona tym razem wiedziała. Chciał wyżyć się za zdradę. Będzie torturować i zabijać bez opamiętania.

Tak, Draco zdradził. Było to zaskoczeniem dla niej, a tym bardziej dla Lucjusza, który w swoim synu widział swojego następcę u boku Czarnego Pana. Jednak Draco wybrał inną drogę i cieszyło ją to. Jako jego matka chciała dla niego jak najlepiej, chciała, by swoje życie spędził tak jak tego chce. Bez nakazów, wymuszeń, obowiązków i głupich nakazów. 

Przez cały czas rodzice mówili jej, że musi poślubić innego czarodzieja czystej krwi i dalej propagować ich idee. Nie chciała tego, ale ugięła się pod naporem rodziny i przyjaciół. Teraz młody Malfoy będzie mógł żyć tak, jak zawsze chciał — pełnią życia.

Kiedy zapytała, dlaczego to zrobił, odpowiedział krótko — z miłości. Rozumiała go doskonale, ona sama dla miłości była w stanie umrzeć. Z miłości poświęciła się i zdradziła własnego męża i swoją najukochańszą córkę. 

Bała się tego, co może się stać.Byłaby głupcem, gdyby się nie bała. Nie była tak dobra w oklumencji, jak Draco, zdołała jedynie ukryć te najważniejsze i najbardziej pogrążające ją wspomnienia. Na wierzch wypłynęła rozpacz po zniknięciu syna i strach o niego. Miała nadzieję, że to wystarczy i że zwiedzie Czarnego Pana, choć na chwilę. Przynajmniej do czasu, kiedy Draco będzie mógł spokojnie wyjść z ukrycia.

 — Witaj, Narcyzo. Myślałem, że już się nie zjawisz — wyrwał ją z zamyślenia potężny baryton brązowowłosego mężczyzny.

 — Ależ Rudolfie, nie mogłabym przegapić okazji, żeby się z tobą spotkać — odpowiedziała spokojnie, zajmując miejsce u boku swojego męża.

 — Nie musisz być taka szorstka, ślicznotko. Chciałem cię tylko należycie przywitać.

 — Jakie powitanie, taka odpowiedź, drogi szwagrze.

 — Pani arystokratka oczekuje ukłonów? 

 — Przynajmniej. Gdyby nie moja siostra, byłbyś nikim, więc zamilcz i w spokoju czekaj na Czarnego Pana.

 — Nikim? Tak jak ty, jestem czystej krwi! Nie jestem od ciebie gorszy — krzyknął mężczyzna, wstając. 

Żyła na jego czole niebezpiecznie nabrzmiała, co dało kobiecie do zrozumienia, że posunęła się za daleko. Nie dała tego po sobie poznać i nadal wpatrywała się obojętnie w Lestrange'a. Miała nadzieję, że nim dojdzie do rękoczynów, jej mąż stanie w jej obronie. Lucjusz jednak siedział sztywno, wpatrując się w drzwi, jakby chciał uciec.

 — Uspokój się, Rudolfie — niespodziewanie obronił ją Severus. Jego głos był zimny niczym lód, ale jednocześnie stanowczy i władczy. — Nie chcemy chyba niepotrzebnych awantur, które zdenerwowałyby Czarnego Pana.

 — Nie wtrącaj się, Snape, nikt cię o nic nie pytał — warknął brązowowłosy, coraz bliżej wybuchu.

 — Nie wtrącam się. Chcę tylko udzielić rady osobie mniej inteligentnej ode mnie — powiedział spokojnie Mistrz Eliksirów, taksując wzrokiem rozeźlonego do granic możliwości czarodzieja. — Chyba pamiętasz, co się stało ostatnim razem, kiedy próbowałeś rzucić na Narcyzę Cruciatusa? — po tych słowach twarz Rudolfa stężała, a jego nastawienie uległo diametralnej zmianie — oklapł i rozglądał się, nerwowo sprawdzając, czy w pobliżu nie ma Voldemorta. 

Złość zastąpiło przerażenie, które w tej sytuacji było jak najbardziej zrozumiałe. Nawet malutkie, nieistotne zachowanie, mogło w ostateczności rozzłościć czarnoksiężnika.

 — Dobra decyzja, Rufusie. A ty, Narcyzo, na przyszłość zostaw mało istotne uwagi dla siebie.

 — Pierwszy lepszy mieszaniec nie będzie mówił mi, co mam robić.

 — No, no, no. Widzę, że doszło tutaj do całkiem poważnej wymiany zdań — wysyczał Voldemort, pojawiając się niespodziewanie w drzwiach. Przy jego boku, jak zwykle, pełzła Nagini, sprawiając, że śmierciożercy stojący najbliżej drzwi umknęli w popłochu, zajmując swoje miejsce przy stole. — Nie mam jednak ochoty słuchać waszych głupich kłótni. Zebraliśmy się z innego powodu, prawda Lucjuszu? — mężczyzna wzdrygnął się na dźwięk swojego imienia i rozejrzał niespokojnie. Wyglądał, jakby dopiero co zauważył przyjście Czarnego Pana.

 — Nie wiem, o czym mówisz, panie — wyszeptał ze strachem.

 — Nie udawaj niedoinformowanego, Lucjuszu. Otóż syn, mojego podobno wiernego sprzymierzeńca, przeszedł na stronę Zakonu Feniksa. Jakby tego było mało, od jakiegoś czasu przekazywał im informacje o nas.

 — Panie, to niemożliwe — powiedziała Bellatrix, wstając.

 — Zamilcz!

 — Nie wiedzieliśmy o działaniach naszego syna, panie. Dla nas też było to zaskoczeniem.

 — Nie chcę słuchać wymówek, Lucjuszu. Nie o to mi chodziło. Jestem wciekły i nie zamierzam pozostawić tego bez kary. Powinienem go zabić, ale on jakimś cudem uciekł.

Słowa te wywołały poruszenie wśród siedzących przy stole osób. Śmierciożercy wiedzieli, że teraz zdani są na łaskę i niełaskę swojego przywódcy.

 — Może więc ty, Lucjuszu, przyjmiesz na siebie karę?

Malfoy drgnął i spojrzał ze strachem na Voldemorta. Chwycił pod stołem dłoń swojej żony i uścisnął lekko, jakby w niemym wołaniu o pomoc. Kobieta oddała uścisk, wpatrując się przed siebie. Nie odezwała się jednak ani słowem w obawie przed zdemaskowaniem.

 — Panie... ja o niczym nie wiedziałem. Błagam...

 — Czy to jest twoje tłumaczenie? Skoro tak, to zabawię się z twoją małżonką. Oglądanie jej śmierci będzie równie satysfakcjonujące — wysyczał mężczyzna z mściwą satysfakcją oglądając przerażenie na twarzy Malfoy'ow. — Co wy na to? A może ktoś inny z tutaj zebranych chce się zgłosić na ochotnika?

Wśród śmierciożerców rozległ się szmer. Żadne z nich nie spojrzało na swojego pana, w obawie przed potraktowaniem tego jako zachęty. Widząc to, Voldemort roześmiał się okrutnie, wzbudzając wśród zebranych jeszcze większy popłoch. Śmiech ten przeszywał całe ciało i przerażał chyba bardziej niż krzyk.

 — Czyżby nikt nie był na tyle odważny? Chyba sam muszę wybrać ofiarę... Crucio.

***

Słońce powoli chowało się za horyzontem, a niebo zaczęło przybierać odcienie złota i purpury. Latarnie zapalały się jedna po drugiej, oświetlając pustoszejące ulice. Gdzieniegdzie widać było tylko bezpańskiego psa, szukającego resztek jedzenia na śmietniku.

W jednym z pięknych zadbanych domów siedziała młoda dziewczyna i obserwowała wspaniały zachód słońca. Od dawna nie miała już nawet odrobiny czasu dla siebie. Mimo że jej misja nie należała do najtrudniejszych, sprawiła jej niemały problem.

 — Lavender, jesteś tam? — krzyknął czarnowłosy chłopak, schodząc w dół po schodach.

 — W kuchni! — opowiedziała dziewczyna, mimowolnie poprawiając włosy. Na widok chłopaka uśmiechnęła się promiennie i wskazała mu miejsce naprzeciw siebie. — Masz ochotę na herbatę?

 — Chętnie. Nie kłopocz się, sam zrobię. Zresztą, nie o herbatkę tutaj chodzi, prawda?

 — Chciałabym porozmawiać. Jutro wracam — rzuciła dziewczyna, jakby od niechcenia, czekając na reakcję chłopaka. Jednak jedynie lekkie drżenie rąk zdradziło, że przejął się tą wiadomością.

 — Jutro? Przydzielają mi kogoś nowego?

 — Przenoszą cię do Nory, tutaj nie jest już bezpiecznie. Tam będzie wokół ciebie mnóstwo czarodziejów. Ja dostałam nową misję.

 — Ja nie chcę mnóstwa czarodziejów, chcę tylko jedną czarownice — ciebie — powiedział Dudley, odstawiając filiżankę z herbata na stół.

 Dziewczynę zdziwiło jego wyznanie, nigdy dotąd z taką otwartością nie wyraził swoich uczuć.

 — Wiem, że boisz się czarodziejów, ale niestety, musimy cię przenieść.

 — Nie o to chodzi.

 — Więc o co? Ta sytuacja jest dla mnie trudna. Przez większość czasu się do mnie nie odzywałeś, a kiedy powiedziałam ci, że cię kocham, ukryłeś się w pokoju na trzy dni. Też już mam tego dość. Chcę trochę od ciebie odpocząć.

 — Ale ja nie chcę, żebyś odchodziła. Chce, żebyś została przy mnie.

 — Nie mogę... — wyszeptała dziewczyna, ukrywając twarz w dłoniach. 

Wcześniej wiele dałaby za to wyznanie, jednak teraz było to ponad jej siły. Tyle razy ją zranił, uciekając i odtrącając ją, że nie była już w stanie tego znieść. Próbowała zbliżyć się do niego, ale zawsze kończyło się to fiaskiem. Nie wyobrażała sobie życia bez niego, ale teraz nie mogła też żyć z nim.

 — Lavender... ja cię kocham — wyznał chłopak, obejmując dziewczynę.

 — Ja ciebie też, Dudziaczku.

______________________________
Mam nadzieję, że rozdział nie jest bardzo beznadziejny. Według mnie to jeden z gorszych moich rozdziałów. Proszę Was o komentarze ;)
Dzięki nim mam ochotę pisać! :)

9. Niespodzianka

Szedł powoli korytarzem, uważnie rozglądając się wokoło. Nie chciał spotkać jakiegoś ucznia. Wiedział, że skończyłoby się to niewygodnymi pytaniami typu: „Co ty tutaj robisz?” lub „Co cię tu sprowadza? Przecież skończyłeś Hogwart!”. Nie miał ochoty tłumaczyć się nikomu. Nie był w nastroju do „miłej” pogawędki z kimkolwiek.

Odetchnął z ulgą, gdy zobaczył znajome drzwi. Podszedł do nich z pośpiechem i zapukał trzy razy. Odpowiedziała mu cisza. Zaklął pod nosem i pociągnął za klamkę. Zamknięte. Zresztą, nie powinien się dziwić, było już sporo po północy.

Próbując wymyślić jakiś w miarę etyczny sposób dostania się do środka, nie usłyszał zbliżających się kroków. 

Dopiero kiedy poczuł czyjąś dłoń na swoim ramieniu, odwrócił się gwałtownie. Za nim z lekko zniecierpliwioną miną stała dziewczyna z burzą brązowych loków na głowie. Uśmiechnął się do niej przyjaźnie, ale kiedy nie doczekał się od niej tego samego, poczuł się niepewnie. Mógł poczekać do rana i jutro powiedzieć jej o wszystkim.

 — Co cię tutaj sprowadza, Harry? — zapytała Hermina ze zdziwieniem. Przyjrzała się przyjacielowi dokładniej, a kiedy nie zauważyła niczego niepokojącego, otworzyła drzwi i zaprosiła go gestem do środka.

 — Muszę z tobą porozmawiać — powiedział Potter, siadając na swoim ulubionym fotelu przed kominkiem.

 — O czym? Przecież widzieliśmy się wczoraj, a od tego czasu raczej nie wydarzyło się nic ekscytującego — odparła Gryfonka, patrząc na towarzysza ponaglająco.

Była niewyspana i nieznośnie bolała ja głowa. Cały dzień musiała użerać się ze Ślizgonami, którzy w niezwykle efektowny sposób postanowili umilić jej życie. Dopiero dziesięć minut temu skończył się szlaban ostatniego z żartownisiów, który — swoja drogą — był strasznie męczący. Nic więc dziwnego, że miała teraz wszystkiego dosyć. Mimo że nie powiedziałaby tego głośno, miała szczerą nadzieję, że Harry szybko sobie pójdzie.

 — Zerwałem z Ginny — mruknął chłopak od niechcenia, spoglądając na przyjaciółkę błagalnie. Granger w jednej chwili poczuła, jak całe zmęczenie z niej ulatuje, a zastępuje je gniew pomieszany z niedowierzaniem.

 — Co zrobiłeś? — wyjąkała.

 — No… zerwałem z nią — odpowiedział, już mniej pewnie, niż wcześniej. Skulił się na fotelu, oczekując wybuchu złości ze strony Hermiony.

 — Dlaczego?

 — Tylko mi nie przerywaj, kiedy będę mówił. Dwie godziny temu w Norze zjawiła się Gabrielle. Wiesz, jaka ona jest. Zawsze chce być w centrum uwagi, uwielbia być adorowana. Do tego ten jej czar wili… Nie, nie dałem się — rzucił, widząc, że jego towarzyszka już otwiera usta. — Siedziałem z Ginny w kuchni, a ta głupia Francuzka przyszła do nas. Próbowałem nie zwracać na nią uwagi, zresztą nawet nieźle mi to szło, cały czas rozmawiałem z Gin. I wtedy to się stało. Gabrielle zapytała mnie, czy pójdę z nią do ogrodu. Odpowiedziałem, że oczywiście, że nie. Nie wiem, czy Ginny tego nie zrozumiała, czy usłyszała coś innego… W każdym razie wstała i z płaczem wybiegła na zewnątrz. Poszedłem za nią, żeby wyjaśnić to wszystko. Porozmawialiśmy… albo raczej to ona mówiła, a ja stałem jak ten palant, modląc się, żeby już skończyła. Wrzeszczała, że jestem kłamcą, że wystarczy pierwsza lepsza dziewczyna, żebym zaczął się ślinić. Stwierdziła, że ona już nie wie, co we mnie widziała, bo jestem „dwulicowym dupkiem, niewartym złamanego knuta”, egoistą myślącym tylko o sobie. Było tam jeszcze kilka epitetów, ale wolę ich nie powtarzać. Najgorszy jednak był koniec. Powiedziała, że robi jej się niedobrze od samego patrzenia na mnie, że mną gardzi i że mam jej dać spokój. Co miałem zrobić? Przytaknąć jej? Nie będę się poniżał. Spełniłem jej prośbę.

 — Harry… — westchnęła Hermiona, patrząc na chłopaka ze współczuciem. Wiedziała, że Weasley’ówna jest porywcza i często mówi za dużo, ale teraz przeszła samą siebie. — Rozumiem cię doskonale. Sama też pewnie bym tak zareagowała, ale… może lepiej to przemyśl? Zawsze tworzyliście taką zgraną parę.

 — Zawsze? W szóstej i siódmej klasie zgadza się, byliśmy nierozłączni. Jednak nie zauważyłaś, że kiedy skończyliśmy Hogwart, ja i Ginny zaczęliśmy się od siebie oddalać? Nie miała dla mnie czasu, tak, wiem — owutemy, ale chociaż w niektóre weekendy mogła znaleźć dwie godzinki. Widujemy się tylko podczas zebrań Zakonu i w święta. Co to za związek?

 — Harry, związki na odległość też mają szansę powodzenia.

 — Może i tak, ale tylko wtedy, gdy obie strony tego pragną. Ginny wolała iść do Hogsmade z kolegami z Gryffindoru, niż napisać mi datę i pójść ze mną.

 — Nie przesadzaj, pewnie nie chciała zostawić Luny samej.

 — Luna chodziła tam z koleżankami z Ravenclawu.

 — Ja… nie dasz się przekonać, prawda? — zniecierpliwiła się dziewczyna. 

Mimo że nie chciała przyznawać przyjacielowi racji, było sporo prawdy w tym, co mówił.Panna Weasley mało czasu poświęcała Potterowi. Często wręcz zbywała go jakąś głupotą. Nieraz Hermina kryła swoją przyjaciółkę, wmawiając Harry’emu, że Ginny ma dużo nauki i nie da rady się z nim spotkać. Prawda jednak była zupełnie inna — w tym czasie rudowłosa świętowała kolejne zwycięstwo Gryfonów, lub „urodziny” koleżanki. Może to lepiej, że zerwali — Potter nie będzie już cierpiał.

 — Hermino, mogę cię o coś zapytać?

 — Śmiało.

 — Czy Ron jeszcze kontaktował się z tobą? — zapytał chłopak niepewnie. 

Hermiona tylko jemu pokazała nieszczęsny list od Rona. Później trochę tego żałowała, bo Harry był gotowy iść i wygarnąć wszystko Weasleyowi. Na szczęście odwiodła go od tego pomysłu i udało jej się wymóc na nim przysięgę, że nikomu o tym nie powie.

 — Nie. Nie widziałam go ani nie pisałam z nim od tamtej pory… to nawet lepiej. Nie potrafiłabym mu spojrzeć w oczy.

 — To nie twoja wina! On sobie coś ubzdurał i nie powinnaś się tym przejmować.

 — Ale, może gdybym go zapytała…

 — Nie ma co gdybać. Czasu nie cofniesz — powiedział Harry, obejmując Hermionę ramieniem.

 — Harry… Dobrze, że jesteś.

***

Drogi Sevciu!
Mam nadzieję, że udało mi się zdenerwować Cię już na samym początku. Masz rację, o to mi właśnie chodziło. Uwielbiam, kiedy się złościsz i żałuję, że nie mogę tego zobaczyć. 
Ale teraz przejdę do rzeczy. Potrzebna mi Twoja pomoc. Pewnie zastanawiasz się, dlaczego nie powiedziałam Ci tego osobiście, ale miałam nagły wyjazd. Wrócę za jakieś dwa tygodnie, może wcześniej. Razem z Albusem musimy pomóc Madame Maxime i nie sądzę, żebyśmy szybko się z tym uporali. W każdym razie nie o tym miałam pisać.Przez te dwa tygodnie razem z Filusem będziecie decydować o ważnych dla szkoły sprawach. Nie ciesz się tak! To nie wszystko. Wiesz pewnie, że trzeba zorganizować wszystko na Bal Powitalny. Też uważam, że to głupota, ale Dumbledore nie odpuści. Wystarczy Ci na to tydzień. Zresztą, Hermiona Ci w tym pomoże. Już ją o to prosiłam i się zgodziła. Wiem, że sam zapomniałbyś o najważniejszych rzeczach, bo nie chodzisz na takie imprezy. Postaraj się zachowywać wobec panny Granger przyzwoicie. Słyszałam, że ostatnio niezbyt miło ją potraktowałeś. Nie, to nie ona mi o tym powiedziała. Jest zbyt dumna, żeby przyznawać się do takich rzeczy. Wiesz, że ona jest do Ciebie bardzo podobna? To samo spojrzenie na świat, ta sama głupia duma. Bylibyście świetną parą. No, przestań się już tak denerwować. Wiesz przecież, że żartuję. Ona jest inteligentna i nigdy nie poleciałaby na takiego dupka z lochów jak Ty. Dobra, dobra — nie jesteś dupkiem z lochów. Mylisz się, wcale z Ciebie nie drwię. Jakże bym śmiała robić coś takiego? 
W każdym razie odpisz, czy się zgadzasz. Nie, nie masz wyboru. To polecenie służbowe i nie możesz odmówić

Minerwa
PS: Albus prosił, żebym Ci przekazała: „Nie marszcz tak brwi, bo zostanie Ci tak na zawsze”.

Severus z każdą linijką czytanego tekstu czuł narastający gniew. Zdenerwowała go prośba, a raczej polecenie McGonagall, ale powodem jego największej irytacji był fakt, że kobieta zna go na wylot. Doskonale wiedziała, w których momentach wzbudzi jego złość, a w których uśmiech.Jak to się stało? Przecież nie dopuszczał do siebie ludzi na tyle, żeby byli w stanie go poznać, a tym bardziej zrozumieć. Jednak jej się udało. 

W pewnym sensie mężczyzna czuł nawet podziw wobec starszej koleżanki. Udało jej się coś, czego do tej pory nikt nie dokonał. Nie dość, że go przejrzała, to jeszcze potrafiła z nim wytrzymać. 

Snape nie przyznałby się do tego nikomu, ale doskonale wiedział, że jest nieznośnym palantem, myślącym przeważnie tylko o sobie. Słyszał to nie raz. Nawet Lily mu to kiedyś powiedziała.

Spojrzał ponownie na list i uśmiechnął się złośliwie. Niedoczekanie. Owszem, zorganizuje ten głupi bal, ale nie zamierza być miły dla tej idiotki Granger. Uprzykrzy jej życie na wszystkie możliwe sposoby.

***

 — Nie wydaje ci się, że postąpiliśmy wrednie wobec niego? — zapytała ciemnowłosa kobieta, patrząc na swojego towarzysza z nutą niepewności.

 — Nie, nie wydaje mi się. Potrzeba mu trochę odmiany i towarzystwa kogoś równie wygadanego, jak on — odpowiedział pewnie mężczyzna, puszczając oko do brunetki.

 — Oni się pozabijają. Mogłeś odwołać ten głupi Bal Powitalny, kiedy dowiedziałeś się o naszym wyjeździe.

 — Dzieciom należy się jakaś rozrywka; mówię tutaj także o naszym drogim Severusie — roześmiał się Dumbledore.

 — Może i masz rację. Nadal jednak uważam, że po naszym powrocie znajdziemy dwa groby na błoniach.

 — Masz tendencję do nadmiernego dramatyzowania, Minerwo. Znasz Snape’a jak nikt i wiesz, że nie zabije niewinnej dziewczyny, choćby nie wiem jak działała mu na nerwy. A o ile ja znam pannę Granger, to szybciej zamknie go w pokoju bez klamek, niż go zamorduje.

 — Mam taką nadzieję. W każdym razie lepiej już o tym nie rozmawiajmy, bo wykraczemy jakieś nieszczęście…

 — Jesteś czarownicą, a wierzysz w takie bzdury?

 — Przezorny zawsze ubezpieczony. A skoro już mowa o przezorności, to co my mamy w ogóle do zrobienia?

 — Madame Maxime wezwała nas na jakieś tajne zebranie. Później musimy udać się do Albanii i do Nurmengardu.

 — Ale przecież…

 — Wiem, kochana, wiem. Musimy odwiedzić mojego starego znajomego. Mniemam, że nie będzie to miła wizyta. Zresztą, nic w tym dziwnego. Nikt nie ucieszyłby się na widok swojego oprawcy.

 — Albusie, nie jesteś żadnym oprawcą. Czyniłeś swoją powinność. Gdybyś nie wtrącił go do więzienia, teraz pewnie siałby równie wielkie spustoszenie, co Voldemort, albo — co gorsza — połączyłby z nim siły.

 — Grindelwald? Szczerze w to wątpię. Myślę, że on w głębi duszy gardził Tomem. Prawdą jest, że był okrutny i żądny władzy, ale nie przesiąknięty złem do szpiku kości. Pogardzał tę najgorszą czarną magią. A czy Voldemort nie jest jej zwolennikiem? Pomyśl tylko o jego próbach stania się nieśmiertelnym.

 — Z tym może i się zgodzę — powiedziała McGonagall z wahaniem — ale nie wmówisz mi, że Gellert nie był zwolennikiem czarnej magii. Przecież mordował i torturował niewinnych ludzi. Czy ktoś taki nie jest zły?

 — Owszem, był, jest i zapewne zawsze będzie zły. Jednak nie może w swoim okrucieństwie równać się z Tomem.

 — Nie broń go!

 — Nie bronię go. Przyznaję, kiedyś byliśmy przyjaciółmi, ale to się zmieniło. Nie podzielam jego światopoglądu, potępiam jego postępowanie. Minerwo, zrozum, że czarne nie zawsze jest czarne. Wystarczy spojrzeć na Severusa. Wszyscy uważają go za okrutnika, jednak prawda jest zupełnie inna. Mało kto próbuje zrozumieć, dlaczego on zachowuje się teraz tak, a nie inaczej. — Nie chcesz mi chyba powiedzieć, ze Grindelwald miał powody do tego, żeby stać się „drugim najstraszliwszym czarnoksiężnikiem wszechczasów”? W to nie uwierzę.

 — Ależ moja droga! Nigdy nie powiedziałem i nie powiem czegoś równie bezsensownego. Wybacz mi, ale musimy przerwać naszą pasjonującą rozmowę, bo zaraz odlatuje nasz świstoklik. Na trzy. Raz, dwa, trzy!

______________________________
Dziękuję za wszystkie komentarze, cieszę się, że komuś ten blog się podoba. Dzięki Wam mam ochotę pisać. Cieszą mnie miłe słowa, jednak krytyka także jest wskazana — będę wiedziała co mam poprawić.
Dziękuje may jailer za sprawdzenie i poprawienie rozdziału. Jesteś niesamowita!;) Przy okazji chciałabym Ci jeszcze raz pogratulować tak dobrych wyników na maturze! Zdolniacha;)
I jeszcze jedno — kolejny rozdział powinien ukazać się niedługo — jest już nawet sprawdzony. Wyszedł jednak tak beznadziejny, że muszę coś do niego dopisać.

7. Niespodziewana wizyta

Dumbledore siedział w swoim ulubionym fotelu, spoglądając w okno. Od spotkania z Severusem jego myśli zaprzątały słowa Mistrza Eliksirów: „Kogo teraz zamierzasz poświecić?”. Okrutne, ale prawdziwe. 

Będąc głową Zakonu Feniksa, Albus często musiał podejmować trudne decyzje. Wiele razy był zmuszony wybierać mniejsze zło. Każdy wybór niósł za sobą liczne konsekwencje. Chcąc uratować jakąś osobę, często skazywał na śmierć inną. Później zagłuszał wyrzuty sumienia, tłumacząc swoje postępowanie dążeniem do większego dobra. Nawet w jego myślach brzmiało to idiotycznie, ale pozwalało na pewien czas, stłumić poczucie winy. 

Posyłał Snape’a na zebrania Śmierciożerców, chociaż wiedział, że mężczyzna jest tam nierzadko torturowany oraz zmuszany do zabijania niewinnych osób. Wysłał Rona, żeby znalazł księgę, mimo iż miał świadomość, że chłopak może zostać schwytany. Większe dobro. A może to zwyczajne błędy? Coraz więcej błędów. A może zbyt dużo poświęca, aby osiągnąć cel? Ale czy cel jest wart takiego poświecenia? 

Dyrektor z zadumą spojrzał na Feweksa, siedzącego na jego ramieniu. Feniks zawsze wiedział, kiedy Dumbledore jest przygnębiony. Tak było i tym razem. Ptak jakby wyczuwając niepokój Albusa, rozpoczął swoją pieśń. Piękną i krzepiącą. Mężczyzna wsłuchał się w nią, szukając ukojenia. W pewnym momencie Feweks ucichł, a na schodach rozległy się szybkie kroki. 

Po chwili do pomieszczenia weszła Narcyza Malfoy. Kobieta wyglądała okropnie — zwykle ciasno spięte włosy, teraz sterczały we wszystkie strony. Jej piękna twarz o arystokratycznych rysach upstrzona była czerwonymi plamami, rozmazany tusz spływał jej po policzkach, a w jej oczach czaiło się szaleństwo. Bez słowa wstępu usiadła naprzeciw staruszka i wyszeptała łamiącym głosem:

 — Pomóż mi, błagam…

 — Pragnę zauważyć, że jest już noc. Pani wizyta tutaj jest nieuzasadniona i wręcz niepożądana — powiedział oschle czarodziej.

 — Wiem, że nie mam prawa przychodzić, ale… — wyszeptała przez łzy, chwytając się za głowę, w geście rozpaczy. Przez chwilę kiwała się w przód i w tył, próbując się uspokoić, a kiedy jej się to nie udało, mówiła dalej, łkając. — Wiesz, jak to jest kogoś kochać nad życie? Kochać kogoś tak bardzo, że jesteś w stanie poświęcić dla niego wszystko? Kochać kogoś tak, że dalsze życie bez niego wydaje się nie mieć sensu?

 — Nie rozumiem, o co pani chodzi — odpowiedział dyrektor, patrząc na kobietę z pogardą. Po raz pierwszy rozmawiał z Panią Malfoy w cztery oczy. Do tej nie czuł takiej potrzeby, z resztą kobieta także nie zaszczycała go swoją uwagą.

 — On się dowiedział… Zrozumiał, że Draco jest szpiegiem…

 — Voldemort? W jaki sposób?

 — Mój syn jest zdolny, potrafi uchronić swój umysł przed penetracją z zewnątrz. Jednak jego przyjaciele nie. Czarny Pan jest silny… Przed nim nic się nie ukryje. Dzisiaj dowiedział się, że Draco szpieguje dla ciebie. Powiedzieli mu... Oni... Ja... Błagam, uratuj go — łkała kobieta. 

Dumbledore przyglądał się jej przez chwilę. Uważał ją za nie warta uwagi marionetkę Voldemorta, to prawda. Jednak tutaj chodziło o młodego Malfoy’a. Chłopak był mu potrzebny. Dzięki niemu był w stanie dowiedzieć się, z pozoru nieistotnych, informacji o poplecznikach Voldemorta. Bella ufała Draconowi jak mało komu. Nie może stracić takiego sprzymierzeńca.

 — Gdzie on teraz jest?

 — W Norze. Błagam, pomóż mi… On... On jeszcze o niczym nie wie. Nie ma pojęcia, że musi się ukrywać.

 — Co zrobisz w zamian?

 — Wszystko, zrobię wszystko.

 — Dobrze. W takim razie złóż Wieczysta Przysięgę, że zastąpisz Draco w roli szpiega. Dasz radę?

 — Ja… — zawahała się czarownica, jednak widząc badawcze spojrzenie staruszka, przytaknęła i wyciągnęła prawą rękę. 

Dyrektor ujął jej dłoń, uniósł różdżkę i zaczął mówić:

 — Czy przysięgasz stać od tej pory po stronie Zakonu Feniksa i za wszelką cenę, nawet życia, próbować zwalczyć Lorda Voldemorta?

 — Przysięgam — powiedziała twardo Narcyza, a czerwony promień oplótł ich dłonie.

 — Czy przysięgasz dostarczać Zakonowi Feniksa cennych informacji dotyczących planów Czarnego Pana?

 — Przysięgam.

 — Czy przysięgasz zachować tajemnicę, jaką jest nasza umowa?

 — Przysięgam.

 — Czy przysięgasz słuchać moich rozkazów i wypełniać je?

Kobieta wahała się przez chwilę, jednak w końcu szepnęła:

 — Przysięgam.

***

Hermiona siedziała na parapecie w swoim pokoju, czytając wielką księgę zatytułowaną: Czarna Magia i jej mroczne aspekty. Co jakiś czas, z wyraźną niechęcią, podnosiła oczy znad książki, żeby spojrzeć na zegarek. Za każdym razem upewniwszy się, że ma jeszcze sporo czasu, na powrót zagłębiała się w lekturze. 

W pewnym momencie podniosła gwałtownie głowę, wpatrując się niepewnie w drzwi. Po chwili wszedł przez nie przystojny, ciemnowłosy chłopak, uśmiechając się promiennie. Dziewczyna odwzajemniła gest, wskazując mu fotel, naprzeciw niej.

 — Przyszedłem się pożegnać — rzucił chłopak, siadając.

 — Przecież w każdej chwili będziesz mógł przyjść do mnie, do Hogwartu — odpowiedziała czarownica, odkładając książkę.

 — Wiem, ale najprawdopodobniej jutro wracamy z Ronem do Albanii.

 — Szkoda, że nie będzie mnie z wami — powiedziała Granger. Po chwili zmarszczyła brwi, zastanawiając się nad czymś usilnie. Nie znalazłszy odpowiedzi, spytała:

 — Ron miał wrócić dwie godziny temu. Jeszcze go nie ma?

 — Dumbledore wpadł tutaj niedawno i powiedział, że jego misja się trochę przedłużyła.

 — Trochę?

 — Będzie wieczorem.

 — Powiedz mu, żeby do mnie wpadł — mruknęła Hermiona, wstając.

 — Powiem. Tyle że musisz mi coś obiecać w zamian.

 — Cóż takiego?

 — Odejmij Ślizgonom jak najwięcej punktów.

 — To mogę ci obiecać i to z czystym sumieniem — zaśmiała się dziewczyna, puszczając oko do przyjaciela. 

 — A teraz musiałabym już iść. Przyjdź do mnie, jak wrócicie.

 — Przyjdę. Muszę odwiedzić mojego ukochanego profesora — rzucił Harry, zacierając ręce.

***

Severus powoli przechadzał się po swoim gabinecie, klnąc pod nosem na dyrektora. Tyle razy mówił temu upartemu staruszkowi, że popełnia głupstwo. Na misje powinien wysyłać w pełni wykwalifikowanych, a przede wszystkim doświadczonych Aurorów, a nie dzieci, które dopiero co skończyły Hogwart. Dumbledore nie posłuchał. Jak zwykle. 

Teraz są między młotem a kowadłem. Z jednej strony, na szali leży życie wszystkich Weasleyów, z drugiej Pottera i Granger. Mogą ich ukryć. Wszystkich. Tylko co to da? Na dłuższą metę będzie to mało wygodne i męczące. Poza tym z zaklęciem ciążącym na Ronie nie będzie to takie łatwe. Nawet najwymyślniejsze sposoby ochrony nic tutaj nie pomogą. Można wystawić go na pewną śmierć, jednocześnie ocalając pozostałych. To byłoby najlepsze wyjście. Tylko że dyrektor się nie zgodzi. Nie… Młody Weasley jest zbyt cenny. Zostaje tylko zabicie Belli. Tylko kto się tego podejmie? Kto będzie w stanie ją zabić? Teraz kiedy z rezydencji Malfoyów może wychodzić tylko w towarzystwie Czarnego Pana? Gdyby tak Narcyza… Nie. Ona jest wierna swojemu panu. Nigdy go nie zdradzi, tak samo, jak Lucjusz. Ale czy…?

Snape spojrzał na kominek, w którym pięć minut i czterdzieści dwie sekundy temu miała pojawić się Granger. Początkowo miała ‘wylądować’ u Minerwy, ale McGonagall umyśliła sobie na dzisiaj odwiedziny u kuzynki. Bzdury. Dobrze wiedział, że jej kuzynka się do niej nie odzywa. Zrobiła to na złość. Tego był pewien. Teraz musi siedzieć i czekać na Pannę Wiem — To — Wszystko. Miał nadzieję, że ta, chociaż się nie spóźni. Widać nadzieja matką głupich. Zdecydowanie. Jak ona może uczyć? Na lekcje też będzie się spóźniać? Będzie pewnie miłą dla wszystkich i pozwoli sobie wchodzić na głowę. Głupota — typowo gryfońska. 

Sześć minut, trzynaście sekund.

Pewnie będzie odejmować Ślizgonom punkty za każdą głupotę. Niedoczekanie! Slytherin w tym roku zdobędzie Puchar Domów. Już on się o to postara. Teraz kiedy nie ma już Pottera, który dostaje punkty za samo bycie Potterem, Gryffindor ma nikłe szanse na zwycięstwo.

Siedem minut, dwie sekundy.

A miał iść do Trzech Mioteł. Trudno. Napije się trochę w Gabinecie. Jeśli ta stara jędza nie pochowała wszystkich butelek Ognistej.

Osiem minut, dwadzieścia dwie sekundy.

Wreszcie.

 — Panna Wszystkowiedząca, nie wie co to zegarek? Masz osiem i pół minuty spóźnienia — warknął Severus, patrząc na dziewczynę z politowaniem. Klęczała na jego dywaniku. Nawet na nogach nie potrafi się utrzymać. — Nie musisz od razu klęczeć. Wybaczam.

 — Nie klęczę z tego powodu. To przez bagaże — odpowiedziała, zaciskając zęby. Więc tak. Nie przeprosi za spóźnienie?

 — Nie musisz się wstydzić — rzucił. — Rozumiem, że powalam na kolana.

 — Sprzeczności — parsknęła, uśmiechając się drwiąco. — Najpierw niby przepraszam cię na kolanach, a teraz zachwycam się, tak? Powinieneś się zdecydować.

 — Przede wszystkim — powiedział przez zaciśnięte zęby — masz się do mnie zwracać per pan. Nie przypominam sobie, żebym pozwolił ci do mnie mówić na ty.

 — Cóż… Severusie — odparła, nie kryjąc nawet złośliwego uśmieszku. Jak ta dziewczyna potrafi działać na nerwy! — Oboje jesteśmy nauczycielami. Dziwnie by było, gdybym mówiła do ciebie profesorze.

 — Co nie znaczy, że możesz mówić do mnie "Severusie"!

 — Wolisz Sev?

 — Wynoś się z moich komnat! — wrzasnął, zdenerwowany. Granger wyraźnie go podpuszczała. Widział to, ale nie potrafił się opanować.

 — Skoro tak… Do zobaczenia w Wielkiej Sali. Zajmę ci miejsce.

Jaka ta dziewczyna jest zarozumiała! I on miał z nią współpracować. Co prawda, nikt nie mówił, że mają razem pracować, ale znał Minerwę. Wiedział, że jeśli tylko jej podpadnie, wredna Gryfonka pobiegnie do Albusa, szepnie mu kilka bzdurnych słówek, a stary szaleniec zrobi wszystko, o co kobieta go poprosi. Jedyne rozwiązanie to bycie miłym dla McGonagall. Tylko jak można być dla niej miłym? Lubił ją, była mu bliska, ale go prowokowała, podobnie jak Hermiona. Może to jakaś cecha Gryfonek? Możliwe.

6. Pretensje Panny Weasley

Snape siedział w swoim gabinecie, czytając książkę. Zawsze go to uspokajało, a w obecnej sytuacji spokój był rzeczą wskazaną. Pierwszy raz od wielu miesięcy spotkanie z Czarnym Panem wytrąciło go z równowagi. Wiedział, że czarnoksiężnik jest bezwzględny i okrutny, jednak nie przypuszczał, że tak bardzo. 

Nie pierwszy raz Voldemort postępował w taki sposób, szantażem i podstępem zdobywając posłuszeństwo. Severus nigdy się tym nie przejmował, ale dzisiaj było inaczej. Groźba Czarnego Pana, mimo że skierowana do kogoś innego, podziałała także na Mistrza Eliksirów. 

Mężczyzna nie chciał się przyznać nawet sam przed sobą, ale współczuł młodzieńcowi uwięzionemu w lochach Malfoy Manor. Wiedział, że chłopak został postawiony przed niezwykle trudnym wyborem, który zaważy na całym jego życiu. Snape rzucił okiem na zegarek i powoli podniósł się z miejsca. Spojrzał tęsknym wzrokiem w stronę łóżka i niechętnie ruszył do drzwi. Po wyjściu na korytarz dokładnie je zamknął i poszedł w stronę Gabinetu Dyrektora.

 — Dropsy cytrynowe — mruknął do gargulca, uśmiechając się kpiąco. 

Zamiłowanie Dumbledore’a do mugolskich słodyczy było dla Severusa kolejnym dowodem na to, że starzec zaczyna dziwaczeć. Po chwili figura odsunęła się bezszelestnie, odsłaniając schody. Snape pokonał je w kilku susach i bez pukania wszedł do pomieszczenia.

 — Dobry wieczór Severusie — przywitał się Albus, spoglądając na swojego gościa uważnie. Nie spodziewał się go dzisiaj, a już szczególnie o tej porze. — Co cię do mnie sprowadza?

 — Przyszedłem zdać sprawozdanie — odpowiedział czarnowłosy mężczyzna, mimowolnie zaciskając pięści.

 — Więc słucham.

 — Nic nowego — parsknął Mistrz eliksirów, siadając na fotelu. — Czarny Pan wezwał mnie dzisiaj dość niespodziewanie. Myślałem, że chce coś ze mną omówić. Nie myliłem się. Wykorzystując twoją nieuwagę, schwytał Weasley’a. Zapomniałeś o nim już? — zapytał drwiąco, widząc zdziwiony i jednocześnie przerażony wyraz twarzy dyrektora.

 — Nie zapomniałem. Dałem mu czas do jutra rano z jego misją.

 — I niby nie wiedziałeś, że go schwytali? Ty, który wiesz podobno wszystko? — ironizował Snape, patrząc na swojego rozmówcę ze złością.

 — Jest jakaś szansa na jego uwolnienie? — mruknął Dumbledore, puszczając uwagi mężczyzny mimo uszu.

 — Nie musisz się fatygować. Czarny Pan sam go wypuści.

 — To do niego niepodobne. Jaki ma w tym cel?

 — Stwierdził, że chłopak bardziej mu się przyda ‘na wolności’. Zanim go wypuścił postawił mu jeden warunek: albo wyda Pottera i Granger w ręce Śmierciożerców, albo cała jego rodzina zginie.

 — Ile czasu mu dał? — rzucił beznamiętnie Albus, głaszcząc Feweksa, który właśnie usiadł mu na ramieniu.

 — Ty przyjmujesz to z takim spokojem?! — krzyknął wzburzony Snape. — Kogo teraz zamierzasz poświecić? Wszystkich Weasley’ów czy może Wybrańca i jego przyjaciółeczkę?!

 — Uspokój się Severusie. Nie zamierzam nikogo poświęcać. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, to każdy z nich będzie bezpieczny. Na razie musimy ukryć Pana Weasley’a, a później…

 — Jak zamierzasz go ukryć? — przerwał mu Mistrz Eliksirów. — Myślisz, że Czarny Pan nie zabezpieczył się przed ucieczka chłopaka?

 — Ponownie nałożył Namiar? Czy może rzucił Invenio Semper?

 — Invenio Semper.

 — Kto?

 — Bella.

 — Jakoś sobie z tym poradzimy. Teraz chciałbym w spokoju wszystko przemyśleć. Dobranoc, Severusie.

 — Dobranoc — warknął mężczyzna i wyszedł, trzaskając drzwiami.

***

Kuchnia w Norze powoli pustoszała. Członkowie Zakonu, którzy przyszli na kolacje, zaczęli powoli wracać do swoich domów. Nic w tym dziwnego, było już sporo po północy. Towarzystwo rozeszłoby się wcześniej, gdyby Charlie i Bill nie wypili kilku kieliszków za dużo i nie zaczęli opowiadać anegdotek o latach spędzonych w Hogwarcie. Dopiero McGonagall, trzymając się za brzuch, kazała im przestać. 

Chciała ułożyć plan lekcji w porozumieniu z Hermioną, a opowieści dwójki Weasley’ów rzekomo jej przeszkadzały. Teraz obie czarownice siedziały przy kuchennym stole i kreśliły coś na niewielkich kawałkach pergaminu. Co chwile któraś z wrednym uśmieszkiem dopisywała jakąś uwagę na boku.

Harry nie mógł oprzeć się wrażeniu, że jego przyjaciółce to zajęcie, sprawia niemałą przyjemność. Posada w Hogwarcie była dla niej idealnym zajęciem. Lubiła i potrafiła przekazywać swoja wiedzę innym. Gdyby nie ona, nieraz byłby w niemałych tarapatach. Zapal Hermiony w pewnym sensie mu imponował, ponieważ wiedział, że on sam traktowałby obowiązki nauczyciela jako przykra konieczność. 

Z zamyślenia wyrwał go głos Ginny, tuż przy jego uchu.

 — Czemu siedzisz tutaj sam? — szepnęła, całując go w policzek. Kiedyś jej zmysłowy głos wywołałby drżenie, a całus zachęcił do dalszych pieszczot. Teraz jednak jej przyjście przyjął jedynie z lekkim uśmiechem. Widać dziewczyna także zauważyła jego nietypową postawę, bo skrzywiła się lekko, ale usiadła na jego kolanach.

 — Chciałem trochę pomyśleć — odpowiedział. — Czyli w takim razie ci przeszkadzam? — zapytała kokieteryjnie.

 — Oczywiście, że nie.

 — To dobrze. Strasznie się za tobą stęskniłam — wymruczała dziewczyna, patrząc Harry’emu prosto w oczy. — Gdzie ty byłeś przez te dwa dni? Ostatnio w ogóle Cię nie widuje. Albo jesteś gdzieś z Dumbledorem, albo z Ronem. A ja?

 — Przesadzasz. Staram się spędzać z tobą jak najwięcej czasu, ale sama rozumiesz. Nie mogę odmówić Dumbledore'owi. A co do tego, gdzie bylem, to przecież wiesz, że nie mogę ci powiedzieć. Jak wszystko pójdzie po naszej myśli, opowiem ci, o co chodzi.

 — Dumbledore cię wysłał?

 — Tak, to była jedna z tych misji. Wiesz jak to jest… — czarodziej sam nie wiedział dlaczego, ale poczuł się jak na rozmowie kwalifikacyjnej. 

Kiedyś mógł porozmawiać z Ginny o wszystkim, mógł z nią pożartować. Teraz dziewczyna każdy żart traktowała poważnie, a rozmowa częściej przypominała kłótnie starych, zmęczonych życiem i sobą, małżonków. Nie czuł się w jej towarzystwie tak swobodnie, jak kiedyś. Każdą rozmowę próbował skierować na neutralne tematy, a swoje wypowiedzi ograniczał do minimum. Może nie pasują do siebie?

 — Harry! Mówię do ciebie.

 — Przepraszam Ginny. Możesz powtórzyć?

 — Nieważne już. Ostatnio w ogóle mnie nie słuchasz. Często… odpływasz. Nie wiem dlaczego. Przeze mnie?

 — Wiesz dobrze, że nie. Ostatnio mam za dużo na głowie — odpowiedział chłopak wymijająco, próbując uniknąć jej wzroku.

 — Powiedzmy, że ci wierzę. Co powiesz na wypad na Pokątną? Jutro?

 — Jutro nie dam rady. Dumbledore chciał, żebym towarzyszył mu w pewnej wyprawie. Nie mogę powiedzieć ci, o co chodzi — rzucił widząc, że dziewczyna otwiera usta, żeby o coś zapytać — mam zachować tajemnicę. Powiem ci tylko tyle, że ma to coś wspólnego z Zakonem.

 — Wszystko, co robimy ma coś wspólnego z Zakonem. A co z waszymi wyprawami po horkruksy?

 — Teraz, kiedy Hermiona będzie pracować w szkole, ja i Ron będziemy musieli sami ich szukać. Nie będzie to łatwe, ale powinniśmy dać radę.

 — Przecież Hermiona nie jest niezbędna. Tez macie różdżki I wiecie jak ich używać, prawda?

 — Hermiona bardzo nam pomaga. Nieraz bylibyśmy w niemałych opalach, gdyby nie ona — warknął. Sam nie wiedział dlaczego, ale denerwowała go ta rozmowa. Nie miała najmniejszego sensu — wyglądała raczej jak jakaś przepychanka.

 — Zauważyłeś, że dziwnie ze mną ostatnio rozmawiasz? — rzuciła nagle Rudowłosa.

 — Jak dziwnie? Nie rozumiem — mruknął Potter, spoglądając na Wasleyównę z niepokojem. Nie przypuszczał, że dziewczyna zauważy.

 — Tak… oficjalnie.

 — Wydaje ci się Ginn — rzucił, próbując powiedzieć to jak najbardziej beztrosko.

 — Harry, nie męcz się. Ta rozmowa nie ma sensu. Dobranoc.

 — Dobranoc — odpowiedział, ale jej już nie było.

______________________________
Przepraszam za długość, ale jeszcze się trochę rozkręcam;) Ni wiem co się dzieje, ale ciągle przestawia mi czcionkę w tym poście. Jak edytuję posta wszystko jest ok, ale za chwilę znów się zmienia. Także przepraszam za niedogodności;)
Zapomniałam się zapytać: jak Wam się podoba szablon?
Jeszcze jedno: dziękuję wszystkim za komentarze;) Bardzo mi to pomaga w pisaniu i aż chce mi się dodawać nowe rozdziały;)

5. Nowa Misja

Spojrzał z góry na swoją ofiarę i uśmiechnął się drwiąco. Wyraźnie widział przerażenie w oczach klęczącego przed nim chłopaka. Napawał się nim przez chwilę. Jednak to za mało.

Mruknął Crucio i poczuł wszechogarniającą błogość. Nic nie sprawiało mu takiej przyjemności jak zadawanie bólu. Nawet zabijanie nie mogło się z tym równać. Poczuł moc przepływającą przez jego palce, aż do różdżki. Miał wrażenie, że jest niepokonany, że może wszystko. Czy w tej chwili ktoś odważyłby się stanąć naprzeciw niego?

— Chcesz, żebym przestał chłopcze? — zapytał, widząc pot spływający po czole czarodzieja i zaciśnięte dłonie. Więzień patrzał na Czarnego Pana z pogardą pomieszaną ze strachem i splunął mu pod nogi. — Odważnie sobie poczynasz. Crucio.

Voldemort spojrzał na wijącego się młodzieńca z ciekawością. Wiedział, że ten przejaw odwagi, kosztował młokosa bardzo dużo. Nie bez powodu Czarny Pan cieszył się renomą najstraszniejszego czarnoksiężnika wszech czasów.

— Wzywałeś mnie panie? — usłyszał głos, dochodzący spod drzwi. Cofnął zaklęcie i spojrzał w tamtą stronę. Tak jak się spodziewał ujrzał wysokiego, chudego mężczyznę z czarnymi włosami do ramion. Miał on bladą cerę i nieprzenikniony wyraz twarzy. Dopełnieniem wszystkiego były czarne, długie szaty w wiktoriańskim stylu.

— Wchodź, Snape. I zamknij drzwi. Nie chce, żeby ktoś nam przeszkodził.

— Jak sobie życzysz, Panie — odpowiedział Severus, machając różdżką.

— Mamy dzisiaj zaszczyt gościć pana Weasleya. Długo zapraszałem go w nasze skromne progi, ale dopiero teraz złożył nam wizytę.

— Ty zdrajco! Jak mogłeś? Ufaliśmy ci! — krzyknął więzień w stronę nowo przybyłego czarodzieja.

— Trzeba było pomyśleć o tym wcześniej — wysyczał Mistrz Eliksirów, patrząc na chłopaka z góry.

— Cisza! Severusie, nie wezwałem cię po to, abyś sprzeczał się z naszym gościem.

— Wybacz Panie… — powiedział Snape, kłaniając się.

— Tak lepiej… Wezwałem cię tutaj, ponieważ chciałbym przedyskutować z tobą pewną sprawę. Jak dobrze wiesz, zależy mi na złapaniu Pottera…

— Nigdy nie uda ci się złapać Harry’ego! — krzyknął czarodziej, leżący na podłodze.

— Silencio! — Jak już mówiłem Severusie, zależy mi na schwytaniu Wybrańca. Zastanawiałem się, czy pan Weasley nie mógłby nam w tym pomóc…

***

Nora powoli budziła się do życia. W małej kuchni dało się już słyszeć zwykłe codzienne odgłosy. Na patelni apetycznie skwierczał bekon, obok melodyjnie gwizdał mały czerwony czajniczek, ktory wkrótce ucichł niesiony przez pulchną, rudowłosą kobietę. Ta nalewając, śpiewała cichutko pod nosem „Kociołek pełen miłości”. Jednym słowem spokojny, normalny poranek.

Po schodach schodziła dziewczyna o jasnych długich włosach. Leniwie przecierała oczy, mimowolnie ziewając.

— Lavender, kochana, dzień dobry! Gdzie Hermiona? — spytała pulchna kobieta.

— Dzień dobry, pani Weasley. Jeszcze śpi. Zeszłam wcześniej, ponieważ Dumbledore zaraz tutaj będzie. Chciał się pilnie ze mną spotkać — odpowiedziała Brown.

— Siadaj przy stole. Nałożę Ci jajecznicy. Z bekonem czy bez?

— Może być z bekonem.Przed młodą czarownicą wylądował talerz, a zaraz za nim poszybowała patelnia pełna jajecznicy i bekonu.

Wkrótce na zewnątrz rozległo się ciche pyknięcie, zwiastujące czyjeś przybycie, a zaraz po nim pukanie.

— Jedz, kochana. Pójdę otworzyć — powiedział kobieta, idąc w stronę drzwi. Dziewczyna tylko uśmiechnęła się do niej miło i kiwnęła głową. Była tak zaspana i zmęczona, że nie miała nawet siły się sprzeczać.

— Witaj Molly. Czyżbym czuł jajecznicę z bekonem? — przywitał się dyrektor, wchodząc do środka.

— Trafiłeś, Albusie. Masz ochotę? — rzuciła pani Weasley, spiesząc w stronę kuchenki, na której właśnie przypalał się bekon.

— Może później. Mogłabyś mnie zostawić na chwilę samego z panną Brown?

— Oczywiście. Pójdę nakarmić kurczaki.

Dumbledore kiwnął głową i odczekał chwilę. Kiedy rudowłosa kobieta już wyszła, zwrócił się w stronę Lavender.

— Lavender dziękuję, że zechciałaś się ze mną spotkać — zaczął, patrząc uważnie na dziewczynę. Nie doczekawszy się odpowiedzi, kontynuował. — Chciałem ci zlecić pewną misję, która niestety do łatwych nie należy. Będzie ona wymagała od ciebie cierpliwości, opanowania i sprytu. Wiem jednak, że dasz sobie radę. Przejdę może jednak do sedna sprawy. Wiesz coś więcej o Harrym, oprócz tego, co oczywiste dla jego znajomych? Chodzi mi o jego rodzinę?

— Harry nigdy mi o nich nie mówił. Nie miałam z nim za dużego kontaktu — odpowiedziała dziewczyna, spoglądając na Dumbledore’a niepewnie. Właściwie jej kontakty ze Złotym Chłopcem ograniczały się do ‘cześć’ i ‘masz może pracę domową?’.

— W takim razie musimy zacząć od początku. Jak wiesz, Pan Potter stracił rodziców, kiedy miał roczek. Jedyną rodzina, która mu została była siostra jego matki — Petunia Dursley. Wraz z mężem zgodzili się wychować chłopca. Razem z Harrym rósł jego kuzyn — Dudley. Był starszy od Wybrańca jedynie o kilka miesięcy. Domyślasz się zapewne, że nie były to najszczęśliwsze lata dla Twojego kolegi. Pomiatali nim, wykorzystywali i pogardzali. W końcu trafił do Hogwartu. Znalazł przyjaciół. Tak minęło mu siedem lat, podczas których tylko na wakacje wracał do wujostwa. Często go stamtąd zabieraliśmy. Jak wiesz, kiedy skończył siedemnaście lat, ostatecznie rozstał się ze swoimi jedynymi krewnymi. Musieliśmy go od nich zabrać, żeby go chronić. Myślał, że już ich nie spotka. Ukryliśmy całą rodzinę w obawie przed Voldemortem. Ostatnio jednak czarnoksiężnik dowiedział się jakimś sposobem gdzie znajdują się Dursleyowie. Zabił Petunię i Vernona. Jedynie Dudley przeżył. Teraz musimy go ochraniać. Nie byłoby w tym nic trudnego, ale… No właśnie. Zawsze jest jakieś ‘ale’. Chłopak nie dopuszcza do siebie nikogo z magicznego świata.

— Nie rozumiem co ja mam z tym wspólnego.

— Bardzo dużo, moja droga. Chciałbym, abyś to ty go ochraniała. Żebyś wkupiła się w jego łaski. Oczywiście nie musisz odpowiadać już teraz…

— Zgadzam się dyrektorze. Jeśli jest coś, co mogę zrobić dla Zakonu, zrobię to — odrzekła poważnie blondynka. Od dwóch miesięcy siedziała w Norze i czekała na jakieś zadanie.

— Lepiej to przemyśl. Kiedy się zgodzisz, nie będzie już odwrotu.

— Przemyślałam to. Kiedy mogę zacząć?

— Jutro o północy za pomocą sieci fiu przenieś się do Hogwartu. Tam wyjaśnię ci wszystko dokładniej. Później zaprowadzę cię do kryjówki Dudleya. Do widzenia — powiedział, wstając niespiesznie.

— Do widzenia — wymamrotała Brown, wracając do jajecznicy. Jedynie jej szeroki uśmiech zdradzał, że prośba dyrektora sprawiła jej radość.

1. Rozterki Albusa

Albus niecierpliwie krążył po gabinecie. Minęły już cztery godziny od wyjścia Severusa. „To tylko rutynowe wezwanie, Dumbledore. Dwie godziny i będę w Hogwarcie.”

 — Phi! — Prychnął dyrektor i natychmiast rozejrzał się wokoło, na całe szczęście, postacie na portretach spały. 

Co go podkusiło, żeby pozwolić Snape’owi na takie ryzyko? Dobrze wiedział, że Voldemort zaczyna coś podejrzewać. No tak… Większe dobro. Ile razy jeszcze będzie musiał w ten sposób tłumaczyć swoje, często haniebne decyzje? Codziennie wysyłając kogoś z Zakonu na niebezpieczną misję, która groziła śmiercią, powtarzał sobie „To jedyny sposób, żeby zapewnić Harry’emu bezpieczeństwo. Przecież on jest najważniejszy. Muszę działać dla większego dobra!”.

Sam oddałby za Wybrańca życie, jednak nie powinien oczekiwać tego od innych, tym bardziej od Mistrza Eliksirów. Jego rozmyślania przerwało ciche pukanie do drzwi. Podszedł do nich szybkim krokiem i pociągnął za klamkę. Jego oczom ukazał się widok, który zmroził mu krew w żyłach. Na schodach, podpierając się o ścianę, stał zakrwawiony Severus.

 — Czemu tak długo?

 — Dziękuje, mam się dobrze — odpowiedział Snape z ironią, po czym zachwiał się niebezpiecznie. Dyrektor bez chwili namysłu podtrzymał osłabionego mężczyznę. Rozejrzał się po gabinecie, a kiedy jego wzrok padł na czerwony fotel, zaczął holować tam młodszego mężczyznę.

 — Feweks! Sprowadź Minerwę i Poppy! — powiedział Albus patrząc ze strachem na wycieńczonego Mistrza Eliksirów. Nigdy jeszcze nie widział go w takim stanie. Skóra mężczyzny była blada i ściągnięta. Wydawała się tak napięta, jakby miała w każdej chwili pęknąć. Usta miał zaciśnięte w wąska linię. Wokół oczu miał pełno ran, z których ciekła krew, nadając jego postaci upiornego charakteru.

 — Dumbledore, co się dzieje? Chciałeś mnie widzieć? — Zapytała McGonagall, wbiegając pospiesznie do pomieszczenia. Po chwili jednak jej wzrok padł na Snape’a. Kobieta zaczerpnęła głośno powietrza i oparła się o ścianę, żeby nie upaść.

 — Mówiłam ci! Mówiłam, żebyś go nie puszczał!

 — Dobrze wiesz, że sam chciał iść.

 — Mogłeś mu zabronić!

 — Minerwo nie krzycz. Nie, nie mogłem. Nie chce go do niczego zmuszać.

 — Nie udawaj, że nagle zacząłeś liczyć się z jego zdaniem!

 — Uspokój się. Złość nic tutaj nie da.

 — Powiedział ze spokojem dyrektor, próbując podejść do kobiety i ja przytulić. Ta jednak odskoczyła od niego i wyciągnęła oskarżycielsko dłoń.

 — Nie uspokoję się! Nic cię nie obchodzi jego dobro. Traktujesz go jak narzędzie, dzięki któremu masz przewagę nad Czarnym Panem. Myślisz tylko jak go wykorzystać. Nie pozwolę na to! Jest moim jedynym i najlepszym przyjacielem. Zależy mi na nim! Ale co cię to może obchodzić? Wystawiasz go na pewną śmierć.

 — Minerwo! — Zawołał Dumbledore głosem przepełnionym bólem. Kobieta pierwszy raz widziała, żeby starzec przejął się czyimiś słowami do tego stopnia. Jednak czarownica nie żałowała tego co powiedziała. Kochała Severusa jak brata i nie chciała, aby ktokolwiek go skrzywdził. Prawdą było, że często sobie dokuczali, używając przy tym niewybrednych epitetów, jednak w taki sposób okazywali sobie sympatię.

 — Minerwo… — Wyszeptał Snape słabym głosem. McGonagall podbiegła do niego i bez wahania ujęła jego zimną dłoń.

 — Nie martw się Sev. Zaraz przyjdzie Poppy i cię uzdrowi — powiedziała cichym i czułym głosem, którym zwracała się tylko do najbliższych.

 — Wiem. Nie jestem głupi. Powiedz jej tylko, żeby pospieszyła się trochę, bo nie chce siedzieć tutaj całego dnia.

 — Albusie! Musisz coś zrobić. On się zaharowuje na śmierć. Litry eliksirów, nauczanie w szkole i do tego pogawędki z Voldemortem. Ujmij mu trochę obowiązków.

 — Jakich? Nie ma drugiej osoby, która dałaby sobie radę z eliksirami!

 — To kogoś znajdź! Albo przydziel mu asystenta. Cokolwiek! Zrozum, że on nie jest jakąś maszyną. Jemu też należy się odpoczynek.

 — Przecież odpoczywa! Są wakacje.

 — Wakacje kończą się za dwa tygodnie. I co wtedy?

 — Wtedy nad tym pomyślę — odpowiedział Dumbledore patrząc na Minewre z podziwem. Była pierwszą osobą, przed którą otworzył się Severus. Nic wiec dziwnego, że dbała o jego dobro. Czarownica zaczęła nabierać powietrza, najwyraźniej chcąc wykrzyczeć swojemu przełożonemu kilka niemiłych słów, jednak przerwało jej trzaśnięcie drzwiami. Spojrzała w stronę, z której dochodził ten dźwięk i uśmiechnęła się promiennie na widok szkolnej Pielęgniarki.

 — Poppy nareszcie! Pomóż mu, błagam.

 — Zrobię co w mojej mocy Minnie — odpowiedziała kobieta, odsuwając dyrektora jak najdalej od swojego pacjenta. 

Przez kilka minut w pomieszczeniu panowała cisza, przerywana co jakiś czas pobrzękiwaniem butelek z eliksirami i cichymi jękami Snape’a. Kiedy już skończyła podawać leki i wyszeptała „Camus Habitus” spojrzała na McGonagall, i uśmiechnęła się uspokajająco.

***

 — Czyś ty nawdychał się jakiś trujących oparów?! — krzyknęła czarnowłosa kobieta z furią w oczach.

 — Uspokój się kobieto, bo ogłuchnę.

 — Dobrze by było! Czemu właśnie dzisiaj chcesz tam iść? Przecież cię nie wzywał. Wczoraj ledwo wróciłeś!

 — Jutro jest zebranie Zakonu. Muszę się dowiedzieć kilku rzeczy.

 — Nie, nie musisz — powiedziała Minerwa tonem nieznoszącym sprzeciwu. Każdy normalny człowiek zmieszałby się i przeprosił za swoja głupotę, jednak nie Severus Snape. Ten stanął przed czarownicą, zmierzył ją wzrokiem i uśmiechnął się kpiąco.

 — Lepiej zajmij się swoim życiem Minnie.

 — Nie.Nazywaj.Mnie.Minnie. — Odpowiedziała kobieta, powoli tracąc cierpliwość. Nikt nie potrafił zdenerwować jej tak jak Mistrz Eliksirów. Kilka jego słów doprowadzało czarownicę do furii. W tym przypadku jednak nie chciała dać ponieść się nerwom. Od kiedy usłyszała co takiego zamierza jej przyjaciel, postanowiła wybić mu to z głowy. Nie miała zamiaru dać się sprowokować, ale niechęć przed tym głupim zdrobnieniem zwyciężyła.

 — Czemu? Przecież to uwielbiasz.

 — Nie prowokuj mnie. I nie zmieniaj tematu. Nie idź tam albo zrobię coś, czego nie chcesz.

 — Co takiego?

 — Pójdziesz?

 — Oczywiście, że tak.

 — W takim razie przekonasz się jutro - zawołała i wyszła. Jeszcze przez dobre pięć minut Severus słyszał jej sapanie i przekleństwa, jakich nie powstydziliby się na Śmiertelnym Nokturnie. Chyba za dużo ze mną przebywa, pomyślał z rozbawieniem i pewnym krokiem wszedł do kominka.