9. Niespodzianka

Szedł powoli korytarzem, uważnie rozglądając się wokoło. Nie chciał spotkać jakiegoś ucznia. Wiedział, że skończyłoby się to niewygodnymi pytaniami typu: „Co ty tutaj robisz?” lub „Co cię tu sprowadza? Przecież skończyłeś Hogwart!”. Nie miał ochoty tłumaczyć się nikomu. Nie był w nastroju do „miłej” pogawędki z kimkolwiek.

Odetchnął z ulgą, gdy zobaczył znajome drzwi. Podszedł do nich z pośpiechem i zapukał trzy razy. Odpowiedziała mu cisza. Zaklął pod nosem i pociągnął za klamkę. Zamknięte. Zresztą, nie powinien się dziwić, było już sporo po północy.

Próbując wymyślić jakiś w miarę etyczny sposób dostania się do środka, nie usłyszał zbliżających się kroków. 

Dopiero kiedy poczuł czyjąś dłoń na swoim ramieniu, odwrócił się gwałtownie. Za nim z lekko zniecierpliwioną miną stała dziewczyna z burzą brązowych loków na głowie. Uśmiechnął się do niej przyjaźnie, ale kiedy nie doczekał się od niej tego samego, poczuł się niepewnie. Mógł poczekać do rana i jutro powiedzieć jej o wszystkim.

 — Co cię tutaj sprowadza, Harry? — zapytała Hermina ze zdziwieniem. Przyjrzała się przyjacielowi dokładniej, a kiedy nie zauważyła niczego niepokojącego, otworzyła drzwi i zaprosiła go gestem do środka.

 — Muszę z tobą porozmawiać — powiedział Potter, siadając na swoim ulubionym fotelu przed kominkiem.

 — O czym? Przecież widzieliśmy się wczoraj, a od tego czasu raczej nie wydarzyło się nic ekscytującego — odparła Gryfonka, patrząc na towarzysza ponaglająco.

Była niewyspana i nieznośnie bolała ja głowa. Cały dzień musiała użerać się ze Ślizgonami, którzy w niezwykle efektowny sposób postanowili umilić jej życie. Dopiero dziesięć minut temu skończył się szlaban ostatniego z żartownisiów, który — swoja drogą — był strasznie męczący. Nic więc dziwnego, że miała teraz wszystkiego dosyć. Mimo że nie powiedziałaby tego głośno, miała szczerą nadzieję, że Harry szybko sobie pójdzie.

 — Zerwałem z Ginny — mruknął chłopak od niechcenia, spoglądając na przyjaciółkę błagalnie. Granger w jednej chwili poczuła, jak całe zmęczenie z niej ulatuje, a zastępuje je gniew pomieszany z niedowierzaniem.

 — Co zrobiłeś? — wyjąkała.

 — No… zerwałem z nią — odpowiedział, już mniej pewnie, niż wcześniej. Skulił się na fotelu, oczekując wybuchu złości ze strony Hermiony.

 — Dlaczego?

 — Tylko mi nie przerywaj, kiedy będę mówił. Dwie godziny temu w Norze zjawiła się Gabrielle. Wiesz, jaka ona jest. Zawsze chce być w centrum uwagi, uwielbia być adorowana. Do tego ten jej czar wili… Nie, nie dałem się — rzucił, widząc, że jego towarzyszka już otwiera usta. — Siedziałem z Ginny w kuchni, a ta głupia Francuzka przyszła do nas. Próbowałem nie zwracać na nią uwagi, zresztą nawet nieźle mi to szło, cały czas rozmawiałem z Gin. I wtedy to się stało. Gabrielle zapytała mnie, czy pójdę z nią do ogrodu. Odpowiedziałem, że oczywiście, że nie. Nie wiem, czy Ginny tego nie zrozumiała, czy usłyszała coś innego… W każdym razie wstała i z płaczem wybiegła na zewnątrz. Poszedłem za nią, żeby wyjaśnić to wszystko. Porozmawialiśmy… albo raczej to ona mówiła, a ja stałem jak ten palant, modląc się, żeby już skończyła. Wrzeszczała, że jestem kłamcą, że wystarczy pierwsza lepsza dziewczyna, żebym zaczął się ślinić. Stwierdziła, że ona już nie wie, co we mnie widziała, bo jestem „dwulicowym dupkiem, niewartym złamanego knuta”, egoistą myślącym tylko o sobie. Było tam jeszcze kilka epitetów, ale wolę ich nie powtarzać. Najgorszy jednak był koniec. Powiedziała, że robi jej się niedobrze od samego patrzenia na mnie, że mną gardzi i że mam jej dać spokój. Co miałem zrobić? Przytaknąć jej? Nie będę się poniżał. Spełniłem jej prośbę.

 — Harry… — westchnęła Hermiona, patrząc na chłopaka ze współczuciem. Wiedziała, że Weasley’ówna jest porywcza i często mówi za dużo, ale teraz przeszła samą siebie. — Rozumiem cię doskonale. Sama też pewnie bym tak zareagowała, ale… może lepiej to przemyśl? Zawsze tworzyliście taką zgraną parę.

 — Zawsze? W szóstej i siódmej klasie zgadza się, byliśmy nierozłączni. Jednak nie zauważyłaś, że kiedy skończyliśmy Hogwart, ja i Ginny zaczęliśmy się od siebie oddalać? Nie miała dla mnie czasu, tak, wiem — owutemy, ale chociaż w niektóre weekendy mogła znaleźć dwie godzinki. Widujemy się tylko podczas zebrań Zakonu i w święta. Co to za związek?

 — Harry, związki na odległość też mają szansę powodzenia.

 — Może i tak, ale tylko wtedy, gdy obie strony tego pragną. Ginny wolała iść do Hogsmade z kolegami z Gryffindoru, niż napisać mi datę i pójść ze mną.

 — Nie przesadzaj, pewnie nie chciała zostawić Luny samej.

 — Luna chodziła tam z koleżankami z Ravenclawu.

 — Ja… nie dasz się przekonać, prawda? — zniecierpliwiła się dziewczyna. 

Mimo że nie chciała przyznawać przyjacielowi racji, było sporo prawdy w tym, co mówił.Panna Weasley mało czasu poświęcała Potterowi. Często wręcz zbywała go jakąś głupotą. Nieraz Hermina kryła swoją przyjaciółkę, wmawiając Harry’emu, że Ginny ma dużo nauki i nie da rady się z nim spotkać. Prawda jednak była zupełnie inna — w tym czasie rudowłosa świętowała kolejne zwycięstwo Gryfonów, lub „urodziny” koleżanki. Może to lepiej, że zerwali — Potter nie będzie już cierpiał.

 — Hermino, mogę cię o coś zapytać?

 — Śmiało.

 — Czy Ron jeszcze kontaktował się z tobą? — zapytał chłopak niepewnie. 

Hermiona tylko jemu pokazała nieszczęsny list od Rona. Później trochę tego żałowała, bo Harry był gotowy iść i wygarnąć wszystko Weasleyowi. Na szczęście odwiodła go od tego pomysłu i udało jej się wymóc na nim przysięgę, że nikomu o tym nie powie.

 — Nie. Nie widziałam go ani nie pisałam z nim od tamtej pory… to nawet lepiej. Nie potrafiłabym mu spojrzeć w oczy.

 — To nie twoja wina! On sobie coś ubzdurał i nie powinnaś się tym przejmować.

 — Ale, może gdybym go zapytała…

 — Nie ma co gdybać. Czasu nie cofniesz — powiedział Harry, obejmując Hermionę ramieniem.

 — Harry… Dobrze, że jesteś.

***

Drogi Sevciu!
Mam nadzieję, że udało mi się zdenerwować Cię już na samym początku. Masz rację, o to mi właśnie chodziło. Uwielbiam, kiedy się złościsz i żałuję, że nie mogę tego zobaczyć. 
Ale teraz przejdę do rzeczy. Potrzebna mi Twoja pomoc. Pewnie zastanawiasz się, dlaczego nie powiedziałam Ci tego osobiście, ale miałam nagły wyjazd. Wrócę za jakieś dwa tygodnie, może wcześniej. Razem z Albusem musimy pomóc Madame Maxime i nie sądzę, żebyśmy szybko się z tym uporali. W każdym razie nie o tym miałam pisać.Przez te dwa tygodnie razem z Filusem będziecie decydować o ważnych dla szkoły sprawach. Nie ciesz się tak! To nie wszystko. Wiesz pewnie, że trzeba zorganizować wszystko na Bal Powitalny. Też uważam, że to głupota, ale Dumbledore nie odpuści. Wystarczy Ci na to tydzień. Zresztą, Hermiona Ci w tym pomoże. Już ją o to prosiłam i się zgodziła. Wiem, że sam zapomniałbyś o najważniejszych rzeczach, bo nie chodzisz na takie imprezy. Postaraj się zachowywać wobec panny Granger przyzwoicie. Słyszałam, że ostatnio niezbyt miło ją potraktowałeś. Nie, to nie ona mi o tym powiedziała. Jest zbyt dumna, żeby przyznawać się do takich rzeczy. Wiesz, że ona jest do Ciebie bardzo podobna? To samo spojrzenie na świat, ta sama głupia duma. Bylibyście świetną parą. No, przestań się już tak denerwować. Wiesz przecież, że żartuję. Ona jest inteligentna i nigdy nie poleciałaby na takiego dupka z lochów jak Ty. Dobra, dobra — nie jesteś dupkiem z lochów. Mylisz się, wcale z Ciebie nie drwię. Jakże bym śmiała robić coś takiego? 
W każdym razie odpisz, czy się zgadzasz. Nie, nie masz wyboru. To polecenie służbowe i nie możesz odmówić

Minerwa
PS: Albus prosił, żebym Ci przekazała: „Nie marszcz tak brwi, bo zostanie Ci tak na zawsze”.

Severus z każdą linijką czytanego tekstu czuł narastający gniew. Zdenerwowała go prośba, a raczej polecenie McGonagall, ale powodem jego największej irytacji był fakt, że kobieta zna go na wylot. Doskonale wiedziała, w których momentach wzbudzi jego złość, a w których uśmiech.Jak to się stało? Przecież nie dopuszczał do siebie ludzi na tyle, żeby byli w stanie go poznać, a tym bardziej zrozumieć. Jednak jej się udało. 

W pewnym sensie mężczyzna czuł nawet podziw wobec starszej koleżanki. Udało jej się coś, czego do tej pory nikt nie dokonał. Nie dość, że go przejrzała, to jeszcze potrafiła z nim wytrzymać. 

Snape nie przyznałby się do tego nikomu, ale doskonale wiedział, że jest nieznośnym palantem, myślącym przeważnie tylko o sobie. Słyszał to nie raz. Nawet Lily mu to kiedyś powiedziała.

Spojrzał ponownie na list i uśmiechnął się złośliwie. Niedoczekanie. Owszem, zorganizuje ten głupi bal, ale nie zamierza być miły dla tej idiotki Granger. Uprzykrzy jej życie na wszystkie możliwe sposoby.

***

 — Nie wydaje ci się, że postąpiliśmy wrednie wobec niego? — zapytała ciemnowłosa kobieta, patrząc na swojego towarzysza z nutą niepewności.

 — Nie, nie wydaje mi się. Potrzeba mu trochę odmiany i towarzystwa kogoś równie wygadanego, jak on — odpowiedział pewnie mężczyzna, puszczając oko do brunetki.

 — Oni się pozabijają. Mogłeś odwołać ten głupi Bal Powitalny, kiedy dowiedziałeś się o naszym wyjeździe.

 — Dzieciom należy się jakaś rozrywka; mówię tutaj także o naszym drogim Severusie — roześmiał się Dumbledore.

 — Może i masz rację. Nadal jednak uważam, że po naszym powrocie znajdziemy dwa groby na błoniach.

 — Masz tendencję do nadmiernego dramatyzowania, Minerwo. Znasz Snape’a jak nikt i wiesz, że nie zabije niewinnej dziewczyny, choćby nie wiem jak działała mu na nerwy. A o ile ja znam pannę Granger, to szybciej zamknie go w pokoju bez klamek, niż go zamorduje.

 — Mam taką nadzieję. W każdym razie lepiej już o tym nie rozmawiajmy, bo wykraczemy jakieś nieszczęście…

 — Jesteś czarownicą, a wierzysz w takie bzdury?

 — Przezorny zawsze ubezpieczony. A skoro już mowa o przezorności, to co my mamy w ogóle do zrobienia?

 — Madame Maxime wezwała nas na jakieś tajne zebranie. Później musimy udać się do Albanii i do Nurmengardu.

 — Ale przecież…

 — Wiem, kochana, wiem. Musimy odwiedzić mojego starego znajomego. Mniemam, że nie będzie to miła wizyta. Zresztą, nic w tym dziwnego. Nikt nie ucieszyłby się na widok swojego oprawcy.

 — Albusie, nie jesteś żadnym oprawcą. Czyniłeś swoją powinność. Gdybyś nie wtrącił go do więzienia, teraz pewnie siałby równie wielkie spustoszenie, co Voldemort, albo — co gorsza — połączyłby z nim siły.

 — Grindelwald? Szczerze w to wątpię. Myślę, że on w głębi duszy gardził Tomem. Prawdą jest, że był okrutny i żądny władzy, ale nie przesiąknięty złem do szpiku kości. Pogardzał tę najgorszą czarną magią. A czy Voldemort nie jest jej zwolennikiem? Pomyśl tylko o jego próbach stania się nieśmiertelnym.

 — Z tym może i się zgodzę — powiedziała McGonagall z wahaniem — ale nie wmówisz mi, że Gellert nie był zwolennikiem czarnej magii. Przecież mordował i torturował niewinnych ludzi. Czy ktoś taki nie jest zły?

 — Owszem, był, jest i zapewne zawsze będzie zły. Jednak nie może w swoim okrucieństwie równać się z Tomem.

 — Nie broń go!

 — Nie bronię go. Przyznaję, kiedyś byliśmy przyjaciółmi, ale to się zmieniło. Nie podzielam jego światopoglądu, potępiam jego postępowanie. Minerwo, zrozum, że czarne nie zawsze jest czarne. Wystarczy spojrzeć na Severusa. Wszyscy uważają go za okrutnika, jednak prawda jest zupełnie inna. Mało kto próbuje zrozumieć, dlaczego on zachowuje się teraz tak, a nie inaczej. — Nie chcesz mi chyba powiedzieć, ze Grindelwald miał powody do tego, żeby stać się „drugim najstraszliwszym czarnoksiężnikiem wszechczasów”? W to nie uwierzę.

 — Ależ moja droga! Nigdy nie powiedziałem i nie powiem czegoś równie bezsensownego. Wybacz mi, ale musimy przerwać naszą pasjonującą rozmowę, bo zaraz odlatuje nasz świstoklik. Na trzy. Raz, dwa, trzy!

______________________________
Dziękuję za wszystkie komentarze, cieszę się, że komuś ten blog się podoba. Dzięki Wam mam ochotę pisać. Cieszą mnie miłe słowa, jednak krytyka także jest wskazana — będę wiedziała co mam poprawić.
Dziękuje may jailer za sprawdzenie i poprawienie rozdziału. Jesteś niesamowita!;) Przy okazji chciałabym Ci jeszcze raz pogratulować tak dobrych wyników na maturze! Zdolniacha;)
I jeszcze jedno — kolejny rozdział powinien ukazać się niedługo — jest już nawet sprawdzony. Wyszedł jednak tak beznadziejny, że muszę coś do niego dopisać.

3. Gniew Mistrza Eliksirów

— Minerwo powiedz, że to nie twój pomysł! Powiedz, że nie byłaś aż tak głupia, żeby zasugerować to Dumbledore’owi — krzyczał czarnowłosy mężczyzna, przechadzając się po gabinecie Opiekunki Gryfonów. 

Co jakiś czas przystawał, żeby rzucić kobiecie wściekłe spojrzenie. Jednak czarownica, ku jego niezadowoleniu, nic sobie z tego nie robiła. Siedziała wygonie w fotelu, popijając herbatę i przyglądała się czarodziejowi pobłażliwie. Wiedziała, że tym spokojem zdziała więcej niż wrzaskami i wyzwiskami. Nic tak nie działało na Severusa, jak brak reakcji na jego krzyki. 

 — Sev, uspokój się. Złość piękności szkodzi. 

 — Nie drażnij się ze mną! To twoja sprawka kobieto? 

 — A nawet jeśli? 

 — Wiedziałem — powiedział całkowicie zrezygnowany, opadając na najbliższy fotel. Minerwę zaskoczyła nieco ta zmiana zachowania, ale nie dała tego po sobie poznać. — Nawet ty przeciwko mnie. Wiesz przecież, że nie potrafię wytrzymać z ta przemądrzałą dziewuchą nawet pięciu minut.

 — Nie rozumiem cię — odparła swoim najbardziej obojętnym tonem. — Co ona ci przeszkadza? Przecież nie lubisz Pottera, a to jest Granger. Severusie, zrozum. Jest mądra i lubi przekazywać swoją wiedzę innym. Wytrzymała siedem lat z Ronaldem, więc da sobie radę z każdym idiotą.

 — Nie wątpię, że nie ma gorszego głupka od Weasley’a. Nie wątpię także, że wytrzyma z nim jeszcze dłużej. Tyle że ja z nią nie wytrzymam!

 — Nie musisz. Będziesz ją widywać tylko na posiłkach i na korytarzach — odpowiedziała kobieta, próbując się nie roześmiać. Panika i złość jej przyjaciela śmieszyła ją. Nigdy nie sądziła, że tak błahy powód wytrąci go z równowagi. — Przecież to tylko mała, bezbronna dziewczyna.

 — Mała może tak, ale nie sądzę, żeby była bezbronna.

 — Chyba mi nie powiesz, że boisz się Granger! — powiedziała z rozbawieniem. Mimo usilnych prób nie umiała powstrzymać śmiechu. Snape wyraźnie bał się byłej Gryfonki.

 — Zgłupiałaś do reszty? Ja się nie boję nikogo — odpowiedział wyniosłym tonem, robiąc pogardliwą minę. Przywodził on w tym momencie na myśl chłopca z oczami pełnymi łez, zarzekającego się, że wcale nie bolał go ten zastrzyk.

 — Sev nie zachowuj się jak rozkapryszony pięciolatek. Co ci szkodzi jej obecność w tym Zamku?

 — Minnie!

 — Dzisiaj ci się nie uda. Nie wiem, dlaczego tak boisz się biednej Granger, ale zamierzam to wykorzystać. Jeśli tylko ty będziesz uprzykrzać mi życie, ja szepnę kilka słów Dumbledore’ owi i wtedy, przez przypadek okaże się, że będziecie musieli razem organizować szkolną uroczystość. Wspólny dyżur też jest niczego sobie.

 — Wredna gryfońska jędza z ciebie — wysyczał i z łopotem szat wyszedł z Gabinetu McGonagall. 

Kiedy trzasnął drzwiami, kobieta roześmiała się w głos. Nigdy nie myślała, że wytrąci Severusa z równowagi. Zawsze potrafił doskonale ukrywać swoje emocje, otwierał się tylko przed nią, jednak nie zawsze. Nigdy nie widziała go zdenerwowanego do tego stopnia. Co ta dziewczyna mu zrobiła?

***

Harry spojrzał na swoją dziewczynę ze zdziwieniem. Co się z nią działo? Pierwszy raz, od kiedy ją znał nie chciała porozmawiać z Hermioną. Potter wiedział, że ostatnio ich stosunki są napięte, ale tego się nie spodziewał. 

Ginny stała przed nim z miną wyrażającą determinację i czekała na jego reakcję. Tylko co on mógł zrobić? Granger nie otworzy się przed nim tak jak by zrobiła to przed Weasley. Nie może jednak zostawić jej samej sobie. Przecież są przyjaciółmi. 

Wiele razy on potrzebował pomocy i Miona zawsze udzielała mu wsparcia. Zawsze w niego wierzyła. Mówiła mu, że dostanie się na kurs Aurorów, ćwiczyła z nim zaklęcia. Jak teraz mógłby się od niej odwrócić? Była dla niego jak siostra. Nie chciał jej zranić. Nie chciał też zmuszać Ginny do czegoś, na co nie miała ochoty.

 — Co się z wami ostatnio dzieje? Zresztą nie odpowiadaj, wole nie wiedzieć. Idę do niej.

 — Rób jak chcesz — odpowiedziała ruda ze złością i odeszła zostawiając chłopaka z mętlikiem w głowie. Co się z nimi wszystkimi dzieje?

***

Szedł powoli ciemną uliczką, rozglądając się na boki. Wiedział, że coś jest nie tak, jednak nie potrafił powiedzieć co. Z każdą chwilą czuł narastającą panikę i wszechogarniające zimno. Co się dzieje? 

Zaczął ostrożniej stawiać kroki. Co jakiś czas zatrzymywał się i rozglądał wokół, szukając źródła swojego strachu. Miał wrażenie, że jeszcze chwila i rzuci się do ucieczki, zostawiając swój cel daleko za sobą. Jednak nie mógł tego zrobić. 

Obietnica pchała go do przodu, nie pozwalając się cofnąć. Jeszcze tylko trochę, jeszcze parę metrów. Za chwilę zobaczy ten dom, wejdzie do niego i już będzie bezpieczny. Później tylko musiał zabrać tę księgę i mógł wracać. Musiał się uspokoić. Nic mu nie grozi. 

To tylko wąska mugolska uliczka. Nie ma tutaj nikogo, oprócz kilku starych żebraków. Przecież wszyscy poszli świętować otwarcie nowego szpitala. Nikt go nie obserwuje. A jeśli nawet, to co może mu zrobić? Tutaj są tylko mugole, których potrafi obezwładnić jednym prostym zaklęciem.

Z każdym kolejnym krokiem czuł coraz większy niepokój. Coraz częściej myślał o ucieczce, która wydawała się jedynym inteligentnym rozwiązaniem. Ciemność zaczęła gęstnieć i napierać na niego z każdej strony. Za sobą słyszał cichy szelest długiej szaty, jednak nie miał odwagi odwrócić głowy. Jeszcze dwa schodki i będzie bezpieczny. Nic już mu nie zagrozi. Powoli wyciągnął dłoń z różdżką, wyszeptał Alahamora i wszedł do środka. 

Ostrożnie zapalił światło i uśmiechnął się pod nosem. Nic się mu nie może stać. Odwrócił się, żeby zamknąć drzwi zaklęciem. Jednak w drzwiach zobaczył ciemnowłosą postać uśmiechającą się paskudnie i trzymającą różdżkę wycelowana w jego pierś. Później była już tylko ciemność. I cisza.

1. Rozterki Albusa

Albus niecierpliwie krążył po gabinecie. Minęły już cztery godziny od wyjścia Severusa. „To tylko rutynowe wezwanie, Dumbledore. Dwie godziny i będę w Hogwarcie.”

 — Phi! — Prychnął dyrektor i natychmiast rozejrzał się wokoło, na całe szczęście, postacie na portretach spały. 

Co go podkusiło, żeby pozwolić Snape’owi na takie ryzyko? Dobrze wiedział, że Voldemort zaczyna coś podejrzewać. No tak… Większe dobro. Ile razy jeszcze będzie musiał w ten sposób tłumaczyć swoje, często haniebne decyzje? Codziennie wysyłając kogoś z Zakonu na niebezpieczną misję, która groziła śmiercią, powtarzał sobie „To jedyny sposób, żeby zapewnić Harry’emu bezpieczeństwo. Przecież on jest najważniejszy. Muszę działać dla większego dobra!”.

Sam oddałby za Wybrańca życie, jednak nie powinien oczekiwać tego od innych, tym bardziej od Mistrza Eliksirów. Jego rozmyślania przerwało ciche pukanie do drzwi. Podszedł do nich szybkim krokiem i pociągnął za klamkę. Jego oczom ukazał się widok, który zmroził mu krew w żyłach. Na schodach, podpierając się o ścianę, stał zakrwawiony Severus.

 — Czemu tak długo?

 — Dziękuje, mam się dobrze — odpowiedział Snape z ironią, po czym zachwiał się niebezpiecznie. Dyrektor bez chwili namysłu podtrzymał osłabionego mężczyznę. Rozejrzał się po gabinecie, a kiedy jego wzrok padł na czerwony fotel, zaczął holować tam młodszego mężczyznę.

 — Feweks! Sprowadź Minerwę i Poppy! — powiedział Albus patrząc ze strachem na wycieńczonego Mistrza Eliksirów. Nigdy jeszcze nie widział go w takim stanie. Skóra mężczyzny była blada i ściągnięta. Wydawała się tak napięta, jakby miała w każdej chwili pęknąć. Usta miał zaciśnięte w wąska linię. Wokół oczu miał pełno ran, z których ciekła krew, nadając jego postaci upiornego charakteru.

 — Dumbledore, co się dzieje? Chciałeś mnie widzieć? — Zapytała McGonagall, wbiegając pospiesznie do pomieszczenia. Po chwili jednak jej wzrok padł na Snape’a. Kobieta zaczerpnęła głośno powietrza i oparła się o ścianę, żeby nie upaść.

 — Mówiłam ci! Mówiłam, żebyś go nie puszczał!

 — Dobrze wiesz, że sam chciał iść.

 — Mogłeś mu zabronić!

 — Minerwo nie krzycz. Nie, nie mogłem. Nie chce go do niczego zmuszać.

 — Nie udawaj, że nagle zacząłeś liczyć się z jego zdaniem!

 — Uspokój się. Złość nic tutaj nie da.

 — Powiedział ze spokojem dyrektor, próbując podejść do kobiety i ja przytulić. Ta jednak odskoczyła od niego i wyciągnęła oskarżycielsko dłoń.

 — Nie uspokoję się! Nic cię nie obchodzi jego dobro. Traktujesz go jak narzędzie, dzięki któremu masz przewagę nad Czarnym Panem. Myślisz tylko jak go wykorzystać. Nie pozwolę na to! Jest moim jedynym i najlepszym przyjacielem. Zależy mi na nim! Ale co cię to może obchodzić? Wystawiasz go na pewną śmierć.

 — Minerwo! — Zawołał Dumbledore głosem przepełnionym bólem. Kobieta pierwszy raz widziała, żeby starzec przejął się czyimiś słowami do tego stopnia. Jednak czarownica nie żałowała tego co powiedziała. Kochała Severusa jak brata i nie chciała, aby ktokolwiek go skrzywdził. Prawdą było, że często sobie dokuczali, używając przy tym niewybrednych epitetów, jednak w taki sposób okazywali sobie sympatię.

 — Minerwo… — Wyszeptał Snape słabym głosem. McGonagall podbiegła do niego i bez wahania ujęła jego zimną dłoń.

 — Nie martw się Sev. Zaraz przyjdzie Poppy i cię uzdrowi — powiedziała cichym i czułym głosem, którym zwracała się tylko do najbliższych.

 — Wiem. Nie jestem głupi. Powiedz jej tylko, żeby pospieszyła się trochę, bo nie chce siedzieć tutaj całego dnia.

 — Albusie! Musisz coś zrobić. On się zaharowuje na śmierć. Litry eliksirów, nauczanie w szkole i do tego pogawędki z Voldemortem. Ujmij mu trochę obowiązków.

 — Jakich? Nie ma drugiej osoby, która dałaby sobie radę z eliksirami!

 — To kogoś znajdź! Albo przydziel mu asystenta. Cokolwiek! Zrozum, że on nie jest jakąś maszyną. Jemu też należy się odpoczynek.

 — Przecież odpoczywa! Są wakacje.

 — Wakacje kończą się za dwa tygodnie. I co wtedy?

 — Wtedy nad tym pomyślę — odpowiedział Dumbledore patrząc na Minewre z podziwem. Była pierwszą osobą, przed którą otworzył się Severus. Nic wiec dziwnego, że dbała o jego dobro. Czarownica zaczęła nabierać powietrza, najwyraźniej chcąc wykrzyczeć swojemu przełożonemu kilka niemiłych słów, jednak przerwało jej trzaśnięcie drzwiami. Spojrzała w stronę, z której dochodził ten dźwięk i uśmiechnęła się promiennie na widok szkolnej Pielęgniarki.

 — Poppy nareszcie! Pomóż mu, błagam.

 — Zrobię co w mojej mocy Minnie — odpowiedziała kobieta, odsuwając dyrektora jak najdalej od swojego pacjenta. 

Przez kilka minut w pomieszczeniu panowała cisza, przerywana co jakiś czas pobrzękiwaniem butelek z eliksirami i cichymi jękami Snape’a. Kiedy już skończyła podawać leki i wyszeptała „Camus Habitus” spojrzała na McGonagall, i uśmiechnęła się uspokajająco.

***

 — Czyś ty nawdychał się jakiś trujących oparów?! — krzyknęła czarnowłosa kobieta z furią w oczach.

 — Uspokój się kobieto, bo ogłuchnę.

 — Dobrze by było! Czemu właśnie dzisiaj chcesz tam iść? Przecież cię nie wzywał. Wczoraj ledwo wróciłeś!

 — Jutro jest zebranie Zakonu. Muszę się dowiedzieć kilku rzeczy.

 — Nie, nie musisz — powiedziała Minerwa tonem nieznoszącym sprzeciwu. Każdy normalny człowiek zmieszałby się i przeprosił za swoja głupotę, jednak nie Severus Snape. Ten stanął przed czarownicą, zmierzył ją wzrokiem i uśmiechnął się kpiąco.

 — Lepiej zajmij się swoim życiem Minnie.

 — Nie.Nazywaj.Mnie.Minnie. — Odpowiedziała kobieta, powoli tracąc cierpliwość. Nikt nie potrafił zdenerwować jej tak jak Mistrz Eliksirów. Kilka jego słów doprowadzało czarownicę do furii. W tym przypadku jednak nie chciała dać ponieść się nerwom. Od kiedy usłyszała co takiego zamierza jej przyjaciel, postanowiła wybić mu to z głowy. Nie miała zamiaru dać się sprowokować, ale niechęć przed tym głupim zdrobnieniem zwyciężyła.

 — Czemu? Przecież to uwielbiasz.

 — Nie prowokuj mnie. I nie zmieniaj tematu. Nie idź tam albo zrobię coś, czego nie chcesz.

 — Co takiego?

 — Pójdziesz?

 — Oczywiście, że tak.

 — W takim razie przekonasz się jutro - zawołała i wyszła. Jeszcze przez dobre pięć minut Severus słyszał jej sapanie i przekleństwa, jakich nie powstydziliby się na Śmiertelnym Nokturnie. Chyba za dużo ze mną przebywa, pomyślał z rozbawieniem i pewnym krokiem wszedł do kominka.