15. Szlaban

Hogwart powoli zapadał w sen — cichły odgłosy rozmów, uczniowie leżeli już w łóżkach, a nauczyciele kończyli nocne obchody zamku. W jednej z komnat siedziała brązowowłosa dziewczyna i rozkoszowała się końcem dnia. Od dawna nie miała zbyt wiele takich chwil dla siebie. Sprawdzanie prac domowych, zebrania Zakonu i przygotowania do balu skutecznie pozbawiły ją wolnego czasu. Teraz postanowiła to nadrobić.

Znalazła w bibliotece ciekawą książkę o magii bezróżdżkowej i miała nadzieję, że uda jej się ją przeczytać do jutra. Niestety, nie dane jej było nacieszyć się tą chwilą samotności - na korytarzu rozległy się szybkie kroki, a po chwili drzwi do jej komnat otworzyły się z hukiem. Stał w nich wysoki czarnowłosy mężczyzna. Hermiona od razu wywnioskowała, że musiał być zdenerwowany - jego usta, wystarczająco już wąskie na co dzień, teraz utworzyły jedną prostą linię, a oczy, zazwyczaj zimne i obojętne, teraz ciskały pioruny. Granger dawno nie widziała Snape'a w takim stanie. Ostatnio zachowywał się tak, gdy dowiedział się, że jego była uczennica będzie nauczycielką w Hogwarcie.

— Ty bezczelna, głupia dziewucho! Zrobiłaś to specjalnie, prawda? — krzyknął, zaciskając pięści. Dziewczyna mimowolnie się odsunęła, jednocześnie szukając różdżki. Nie podobała jej sie postawa Severusa, tym bardziej, że nie wiedziała, o co chodzi.

— Co takiego zrobiłam? — zapytała szatynka z niepokojem.

— Jeszcze się pytasz? Nie udawaj głupszej, niż jesteś. Dałaś szlaban Sweetsowi, żeby nie mógł grać w najbliższym meczu przeciw Gryfonom!

— Tak, dałam. Nie rozumiem tylko, po co te krzyki — odpowiedziała, patrząc na mężczyznę ze zdziwieniem. Owszem, wiedziała, że się zdenerwuje, ale nie mogła zrozumieć, dlaczego to zirytowało go aż tak bardzo. — Był arogancki i niegrzeczny. Musiałam go jakoś ukarać.

— Wykluczyłaś go, żeby wasza drużyna wygrała. Mogłaś kazać mu odbyć tę karę innego dnia, kobieto — warknął Snape. — Wiesz, że jest kapitanem i najlepszym zawodnikiem.

— Mogłam, ale wtedy nie przejąłby się nią. Nie wiem co wy, mężczyźni, widzicie w quiditchu. Przyjść w środku nocy, wrzeszcząc wniebogłosy, tylko ze względu na jakiś głupi mecz.

— Głupi mecz? Jesteś zbyt ograniczona, żeby to pojąć — odparł, uśmiechając się kpiąco.

Hermionę uderzyła zmiana jego zachowania. W jednej chwili krzyczy na nią, obraża ją, by za chwilę śmiać się z niej. Nie sposób było odgadnąć, jak zachowa sie Severus - to niepokoiło Granger najbardziej.

— Nie jestem ograniczona. I nie życzę sobie, żebyś przychodził do mnie, wchodził bez pukania i mnie obrażał!

— Będę pukał, kiedy najdzie mnie ochota, a dzisiaj jej nie miałem — zakpił czarnowłosy, siadając w fotelu przed kominkiem.

Dziewczyna zacisnęła pięści, próbując się uspokoić. W myślach powtarzała sobie jak mantrę: "Nie mogę dać się sprowokować. Nie dam mu tej satysfakcji."

— Nie zapraszałam cię do środka, więc byłabym wdzięczna, gdybyś już sobie poszedł.

— Nie mam zamiaru. Zostanę tu jeszcze trochę, aż nie odwołasz tego głupiego szlabanu.

— Przyznał ci się, dlaczego go dostał?

— Mniej więcej — rzucił Snape lekko, odwracając wzrok.

— Zatem wiesz, że to, co zrobił, nie było jakąś tam zwyczajną głupotą!

— Uważam, że wyolbrzymiasz — mruknął Severus, oglądając najnowszą lekturę dziewczyny. Po przekartkowaniu skrzywił się lekko, jakby mu się nie podobało to, co zobaczył. — Czemu czytasz takie idiotyzmy? Ta książka nie daje żadnych wskazówek, mówi jedynie, w jaki sposób wymawiać poszczególne zaklęcia, żeby nie musieć używać różdżki. To nic nie daje. Bez odpowiedniego treningu umysłu, skupienia i umiejętności, taka książka nie pomoże.

— Skąd wiesz, że mój umysł już nie jest wytrenowany?

— To proste. Bez większego wysiłku byłbym w stanie wedrzeć się do twojej pustej i napuszonej głowy, a ty nie byłabyś w stanie się obronić.

— Czyżby? Wydaje mi się, że jesteś zbyt pewny siebie.

— Chcesz spróbować?

— Niczego nie będę próbować. Nie mam ochoty, żeby ktokolwiek, a tym bardziej ty, czytał w moich myślach jak w otwartej księdze.

— Wykazujesz nie mniejsza impertynencję, co Potter. Nie ma czegoś takiego jak "czytanie w myślach". Po tobie spodziewałem się czegoś lepszego.

— Czyżbyś właśnie próbował mi powiedzieć, że jestem inteligentna? — zapytała ze zdziwieniem dziewczyna i spojrzała na rozmówcę. Nie znała go za dobrze, ale McGonagall ostrzegała ją, że musi czytać między wierszami.

— Tego bym w życiu nie powiedział. Chodzi mi o to, że jesteś inteligentniejsza, niż ten idiota Potter.

— Harry nie jest idiotą!

— Ile jeszcze razy będziesz się ze mną o to spierać? I czyżby mi się wydawało, czy go bronisz?

— Przez ciebie przemawia zazdrość? Nie wierzę! - parsknęła Granger.

Severus Snape był zazdrosny i do tego o nią. Po chwili jednak Hermiona zaczerwieniła się i odwróciła wzrok. Jak bumerang, powróciły do niej wspomnienia Balu.

— Milcz, głupia dziewucho. Miałbym być zazdrosny o ciebie? Nie pochlebiaj sobie - odparł wyniośle. - I nie rozumiem dlaczego się czerwienisz. Czyżby jakieś nieprzyzwoite myśli krążyły pod tą rozczochraną czupryną?

— Nic nie krąży po mojej głowie. A moja, jak to ująłeś, czupryna, jest jak najbardziej w porządku. Jeśli ci się nie podoba, to możesz już sobie iść. Chciałabym dokończyć książkę.

— Najpierw cofnij szlaban.

— Najpierw mnie przeproś!

— Przestań krzyczeć.

— Skończ z rozkazywaniem — syknęła Hermiona.

— Nie wydawaj takich dziwnych odgłosów.

— Mam alergię. Na ciebie.

— Głupia dziewucha.

— Napuszony pacan.

— Coś ty powiedziała?

— To, co słyszałeś!

— Pożałujesz tego.

— Nie sądzę. Przedłużę mu szlaban - powiedziała dziewczyna z nutką tryumfu w głosie.

— Wtedy nie chciałbym być w twojej skórze — warknął Severus, wstając. Zbliżył się do Hermiony tak, że dzieliło ich zaledwie kilka centymetrów.

— A co zrobisz? Wychłostasz mnie w lochach? Dasz mi klapsa?

— Nawet nie wiesz, jaką mam na to ochotę — mruknął. Kiedy jednak do obojga dotarł sens tych słów, Snape zaklął cicho i z łopotem szat wyszedł z komnat.

— W co ja się wpakowałam… — westchnęła Hermiona, opadając na krzesło.

***

Nora, zwykle już zatłoczona, dzisiaj przeżywała swoisty najazd. Pierwszy raz od przeszło miesiąca miało odbyć się zebranie Zakonu Feniksa. Nie było to jednak zwyczajowe zdawanie raportów, czy przydzielanie nowych misji. Dzisiaj wszystkich zwołał Dumbledore, uprzedzając, że ma kilka bardzo ważnych spraw do omówienia.

Harry czekał na spotkanie wszystkich członków stowarzyszenia od długiego czasu. Miał kilka wiadomości do przekazania oraz nadzieję, że uda mu się dowiedzieć paru rzeczy. Czuł, że nie tylko on czeka na nowe informacje. Siedząca obok niego Hermiona poruszała się niespokojnie, jakby nie mogła usiedzieć na krześle. Neville, Parvati i Lavender szeptali między sobą, co jakiś czas rozglądając się niespokojnie, a Luna i Dean zerkali na nich z ciekawością.

Na tle zgromadzonych wyróżniał się Ron - usadowil sie w fotelu, z daleka od wszystkich, i sprawiał wrażenie, jakby nie chciał zostać zauważony. Potter widział go pierwszy raz od dwóch tygodni i uderzyła go zmiana w wyglądzie Weasleya. Miał podkrążone oczy i zapadle policzki, jakby w ciągu krótkiego czasu schudł bardzo dużo. Okularnik poczuł niemałe wyrzuty sumienia - nie odzywał się do przyjaciela od dłuższego czasu, nie miał pojęcia, co się dzieje w życiu rudzielca.

— Witajcie na dzisiejszym zebraniu Zakonu. Cieszę się, że wszyscy byliście w stanie się stawić — powiedział Dumbledore, wchodząc do kuchni. Od razu można było zauważyć, że starzec był wyjątkowo zmęczony. — Chciałbym dzisiaj omówić kilka spraw. Nie będę owijał w bawełnę, zacznę od konkretów. Po pierwsze - Draco.

W pomieszczeniu zapanowało poruszenie, każdy spoglądał na chłopaka. Jednak to zainteresowanie wyraźnie nie podobało się młodemu Malfoyowi. Nagle całą swoją uwagę skupił na wylegującym się przy piecu Krzywołapie.

— Przykrywka Draco, jako szpiega, została odkryta — kontynuował siwobrody, jakby nie wyczuł napięcia w pomieszczeniu. — Musi tutaj zostać przez jakiś czas. Dlatego proszę was, pomóżcie mu w tych ciężkich chwilach. Ciebie, Draco, proszę od razu o dyscyplinę. Jesteś poszukiwany i musisz zachować szczególną ostrożność - powiedziawszy to spojrzał uważnie na Malfoya. Nie spuszczał z niego wzroku, póki blondwłosy chłopak nie kiwnął głową. — Niestety, przez całą tę sytuację straciliśmy doskonałego szpiega. Severus pozostał osamotniony w szeregach wroga.

— Radzę sobie doskonale bez niczyjej pomocy — warknął Snape lekceważąco. Sprawiał wrażenie, jakby uraziły go słowa dyrektora.

— Nie wątpię, Severusie, ale to nie czas na takie rozważania. Dlatego czym prędzej przejdę do kolejnego punktu naszego spotkania.

— To wszystko? Nie powie nam pan, kto go wydał, ile tutaj zostanie, jak udało mu się uciec?

— Nie sądzę, panno Weasley, aby ta wiedza była konieczna. Myślę, że podzieliłem sie wystarczającą ilością informacji na ten temat.

— Ale...

— Nie chcę tego słuchać. Druga sprawa — rzekł z naciskiem, udając, że nie widzi gniewnej postawy Ginny - to Syriusz. Jak wiecie, znaleźliśmy go na obrzeżach Doliny Godryka, niedaleko starego domu Harry'ego. Niestety, Syriusz nie odzyskał jeszcze przytomności i nie wiemy, czy pobyt za zasłoną wyrządził mu jakieś szkody. Nie zmienia to faktu, że nie chcę, aby ktokolwiek, włącznie z Harrym, niepokoił go teraz w szpitalu.
— Panie profesorze, jak to się stało, że Syriuszowi udało się uciec? — spytała Hermiona, łapiąc Pottera za rękę. Nie chciała, żeby jej przyjaciel kłócił się teraz z Dumbledorem.
— Trudno mi teraz cokolwiek stwierdzić. Poruszamy się po grząskim gruncie tajemnic i domysłów. Mogę jedynie przypuszczać, co się działo przez cały ten czas. Jednak myślę, że dzielenie się moimi przypuszczeniami nie jest w tym momencie niezbędne - powiedział twardo starzec.
Granger zaczynała się denerwować — dyrektor zwołał zebranie, które nic nie wnosiło. Mężczyzna przytaczał im tylko fakty, o których wszyscy wiedzieli, nie usłyszeli dzisiejszego wieczoru nic konkretnego. Po co więc wzywał ich mówiąc, że to "nagły przypadek"?
— Pańskie domysły zawsze okazują się prawidłowe - odezwała się Luna rozmarzonym głosem. Wszyscy spojrzeli na nią, jakby dopiero co się pojawiła.

— Pochlebia mi to, jednak wolałbym pozostawić wszystko tak, jak jest teraz. W związku z tymi dwiema sprawami mam dla was nowe i niezwykle ważne zadania. Panie Weasley — zwrócił się do Freda — proszę, żeby zajął się pan młodym Malfoyem. Będzie pan odpowiedzialny za jego bezpieczeństwo. Oczywiście, pomocny będzie również pański brat bliźniak.

— Tak jest! — wykrzyknęli równocześnie Fred i George, jednak po ich minach można było wywnioskować, że liczyli na ciekawszą misję.

— Bedzie z wami przebywał non stop. Rozumiecie?

— A sklep?

— Jeden z was będzie zajmował się sklepem, drugi panem Malfoyem. Nie chcę słuchać żadnego sprzeciwu — powiedział twardo, widząc, że jeden z rudzielców otwiera usta, by zaprotestować.

— Teraz panna Lovegood, pan Thomas i pan Finnigan. Zajmiecie się ochroną Syriusza. Od teraz.

W pokoju zawrzało - wszyscy spodziewali się, że ktoś inny zostanie przydzielony do ochrony Blacka. Harry, Remus, ktokolwiek - jednak nie ta trójka.

— Cisza! Ostatnia sprawa, to Dudley Dursley. Jak wiecie, stał się celem śmierciożerców. Dlatego też, oprócz Lavender, będą nad nim czuwać Neville i Parvati. Przeniesiecie się do domu panny Brown. Osobiście zostanę Strażnikiem Tajemnicy. Nie czekając na jakiekolwiek pytania czy protesty, wyszedł.

— Zapowiada się ciężka przeprawa — mruknął Fred.

— Jesteśmy po kolana w smoczym łajnie, bracie — odpowiedział jego bliźniak.

______________________________
Miałam lekkie opóźnienie, wiem. Trochę pochłonęła mnie praca, kiedy już z niej wracałam byłam wykończona. Do tego wszystkiego wciągnęły mnie "Kości";) Jednak najgorszy był brak weny. Szczególnie, ze gdy czytam to opowiadanie to mam wrażenie, ze poszłam w złym kierunku.

2. Zebranie Zakonu Feniksa

Hermiona siedziała na ciężkim, drewnianym krześle i rozglądała się po kuchni. Pomieszczenie zwykle tak małe, że ledwo mieściło rodzinę Weasleyów i kilku przyjaciół, dzisiaj wyglądało jak Wielka Sala. Zresztą, nie było w tym nic dziwnego — za godzinę miało się odbyć zebranie Zakonu Feniksa, a Nora była Kwaterą Główną. Jak nigdy dotąd, mieli przybyć wszyscy członkowie, którzy do niego należeli. Pannę Granger niezmiernie to cieszyło. Wreszcie będzie mogła zobaczyć swoich dawnych znajomych. Niektórych nie widziała od przeszło dwóch lat, czyli od momentu skończenia Hogwartu.

Zaraz po otrzymaniu wyników OWTMów, Harry, Ron i Hermiona udali się w poszukiwanie horkruksów. Czasami pomagał im Dumbledore, jednak zazwyczaj musieli radzić sobie sami. Dyrektor próbował przekonać wielu znakomitych czarodziejów do walki z Voldemortem, przez co w większości nie było go w Anglii. Trójka przyjaciół nie narzekała na ten brak opieki, doskonale rozumiała obecną sytuacje, poza tym zazwyczaj potrafili sami sobie poradzić. Tylko raz musieli wzywać staruszka, kiedy Rona pokąsała jakaś olbrzymia roślina. Może obyłoby się bez interwencji Dumbledore'a, gdyby nie idiotyczne zachowanie Weasley'a. Kiedy tylko to coś go użądliło, ten, w jakimś dziwnym amoku, postanowił ściąć łodygę rośliny. Nie pomyślał jednak, że może być na tyle silna, żeby odrzucić go kilkanaście metrów dalej i pogruchotać większość kości. Jak się później okazało, była to dziwna krzyżówka jadowitej tentakuli i diabelskich sideł. Gdyby nie natychmiastowe wezwanie Albusa, jej chłopak mógł już dawno nie żyć.

Kuchnia powoli zaczynała się zapełniać członkami Zakonu. Zostały tylko dwa wolne miejsca. Hermiona wtulając się w Rona, rozejrzała się dokoła. Harry siedział obok niej, obejmując Ginny ramieniem. Obok dziewczyny usadowiła się Luna, spoglądając na Harry’ego tęsknie. Panna Lovegood nie zwracała nawet uwagi na Neville'a i Deana, próbujących ją wciągnąć w rozmowę. Hermiona patrząc na Longbottoma, aż przetarła oczy ze zdumienia. Niezdarny, pulchny chłopak zmienił się nie do poznania. Dzięki misji, którą powierzył mu Dumbledore zmężniał i wydoroślał. Nie był już dzieciakiem, którym pomiatali Ślizgoni. Najbardziej jednak Hermionę zdziwił fakt, że trzymał on za rękę Parvati Patil, która wydawała się promieniować szczęściem. U jej boku jak zwykle siedziała Lavender Brown. Dalej rozsiadła się reszta rodziny Weasleyów, Remus, Tonks, McGonagall i Snape. Obok Snape’a z męczeńską miną usadowili się Cho i Seamus. Nic w tym dziwnego. Kto chciałby siedzieć obok człowieka, który przy każdym ich słowie syczy lub prycha?

Rozglądając się dalej Hermiona ze zdziwieniem odkryła, że w kuchni znajduje się jeszcze kilkunastu Puchonów, kilku Krukonów i Draco Malfoy. Harry mówił jej, że Ślizgon przeszedł na stronę Zakonu, jednak do tej pory nie mogła w to uwierzyć. Jak ktoś o jego charakterze i zapędach do okrucieństwa mógł tak nagle się nawrócić?

 — Witajcie moi drodzy! — usłyszała glos po prawej stronie. Kiedy tam spojrzała zauważyła Dumbledore'a w srebrzystej szacie. Stał on obok Molly i sądząc po minie kobiety, bezszelestne pojawienie się dyrektora wytrąciło ją nieco z równowagi. — Przepraszam za spóźnienie. Miałem kilka spraw do załatwienia. Jednak nie o tym mamy rozmawiać. Przejdę więc do rzeczy. Jak wiecie Draco i Severus szpiegują dla nas Voldemorta. Może zaczniemy od ich sprawozdania? Chłopcze? — powiedziawszy to spojrzał na Malfoya, który z obojętną miną podniósł się z krzesła. Wszystkie twarze zwróciły się w jego kierunku, a kiedy się odezwał głos miał równie beznamiętny, jak wyraz twarzy.

 — Ja w przeciwieństwie do Profesora Snape’a nie jestem tak blisko Czarnego Pana. Owszem, biorę udział we wszystkich spotkaniach, jednak o jego decyzjach dowiaduję się od znajdujących się bliżej niego Śmierciożerców. Niedawno jednak powierzył mi dość niespodziewaną misję. Muszę wraz z moją ciotką Bellą przekonać, nawet siłą, najważniejszych członków Zakonu do współpracy. Spisała sobie jakąś listę i to według niej mamy działać. Wiem, że są na niej nazwiska McGonagall, Lupina i Weasleyów. Mam także wyeliminować Granger i Weasleya. Potterem chce się zająć osobiście Czarny Pan — powiedziawszy to usiadł. Pozostali spojrzeli na siebie ze strachem i zaczęli szeptać między sobą. Tylko Snape pozostał niewzruszony, jakby od początku wiedział, że tak będzie.

 — Severus? — powiedział dyrektor, a wszyscy umilkli i spojrzeli na wywołaną osobę. Mężczyzna powstał i rozejrzał się po zebranych. Jego wzrok zatrzymał się na dłużej na Hermionie, jednak ta była zbyt przerażona, aby to zauważyć.

 — Draco ma rację — odparł swoim najbardziej neutralnym tonem. — Czarny Pan uważa, że zwycięży tylko wtedy, kiedy sam pozbędzie się Pottera. Chce go odciąć od przyjaciół, żeby pozostał bezbronny i osamotniony. Uważa, że Potter nie poradzi sobie sam, w co nie wątpię. Jeśli chodzi o listę, mam bardziej szczegółowe informację. Oprócz tych, których wymienił Draco są tam także: Longbottom, Lovegood oraz Brown. Jeśli chodzi o Weasleyów na liście Belli znajduje się cała rodzina. Największą wartość ma już wspomniany Ronald oraz Ginewra ze względu na wiadomą zażyłość z Potterem — uśmiechnął się ironicznie i spojrzał na Harry’ego z niesmakiem. — Niestety, nie udało mi się przekonać Czarnego Pana do darowania życia naszej, byłej już, nauczycielce Obrony Przed Czarną Magią. Jak wiecie wczoraj zaatakowali ją Śmierciożercy.

 — Jak możesz mówić o tym z takim spokojem?! Jesteś bez serca! — zawołała oburzona Hermiona ze łzami w oczach. Od dłuższego czasu słuchała przemowy swojego byłego Profesora ze złością. O śmierci mówił z taką obojętnością, że powodowało to dreszcze.

 — Zamilcz głupia dziewczyno. Nic nie rozumiesz, więc się nie odzywaj. I nie przerywaj mi kiedy mówię.

 — Niech pan nie nazywa Hermiony głupią! — odezwał się oburzony Ron. Już miał zacząć kłótnię, ale Harry położył mu dłoń na ramieniu w uspokajającym geście. Mistrz Eliksirów spojrzał na przyjaciół z ciekawością, a po chwili prychnął i kontynuował swoją wypowiedź.

 — Niestety nie byli oni litościwi. Torturowali ja i po wszystkim zabili ją Avadą. Wykonawca wyroku byla Bella.

 — Dziękuję Severusie. Harry proszę, powiedz wszystkim o misji, którą Wam powierzyłem.

 — Jak wiecie, przez ostatnie dwa lata z przerwami, próbowaliśmy osłabić Voldemorta jak tylko się dało. Nie mogliśmy go pokonać, ponieważ stworzył on horkruksy — kiedy Harry to powiedział, twarze zebranych wykrzywił grymas strachu i obrzydzenia. Wszyscy wiedzieli, że Czarny Pan jest zły, ale nikt nie przypuszczał, że tak bardzo. Nic do tej pory nie wstrząsnęło nimi tak, jak to jedno zdanie, które wypowiedział Wybraniec.

 — Ile? — spytał słabym głosem Lupin.

 — Siedem — jedno krótkie słowo zmroziło wszystkich zebranych.

Zapanowała cisza, przerywana cichymi szlochami bądź słowami „nie do wiary”, „niemożliwe”. Tonks łkała wtulona w Lupina, bliźniacy wyglądali, jakby mieli zaraz zwymiotować. Luna i Cho zastygły z wyrazem niedowierzania i zgrozy na twarzach. Draco i Ginny zbledli i poruszali ustami, wymawiając bezgłośnie, jak jakieś zaklęcie kilka słów: „siedem… aż siedem…”’. Tylko Snape rozglądał się wokoło z wyrazem zadowolenia na twarzy. Wyglądał tak jakby panika zebranych w kuchni osób cieszyła go i dodawała mu otuchy.

 — Większość, bo aż cztery udało nam się zniszczyć — kontynuował Harry, kiedy już wszyscy uspokoili się na tyle, aby go dalej słuchać. — Voldemort ukrył je bardzo dokładnie i nie powiedział o nich nikomu. Nie ma się czym martwić, ponieważ wiemy gdzie znajdują się pozostałe. Niedługo je zniszczymy, a wtedy będzie można pokonać czarnoksiężnika — usiadł i uśmiechnął się do swojej dziewczyny, próbując tym ukoić jej nerwy.

 — Harry ma rację. Nie musicie się martwić. Mamy przewagę, ponieważ Voldemort nawet nie przeczuwa, że mogliśmy odkryć jego tajemnicę — powiedziała Hermiona, a wszyscy zwrócili się w jej stronę. Uśmiechnęła się uspokajająco i wtuliła się mocniej w Rona, szukając w jego ramionach bezpieczeństwa.

 — Jak sami widzicie, panika jest tutaj zbędna. Pragnę przedyskutować tutaj jeszcze jedna rzecz. Jak już powiedział Severus, Śmierciożercy zamordowali Amelię. Musimy znaleźć kogoś na jej miejsce. Długo się wczoraj nad tym zastanawiałem, ale na całe szczęście Minerwa przyszła mi z pomocą. Na samym początku myślałem o Harrym, jednak mam dla niego inne zadanie, które wyjaśnię mu przy najbliższej okazji — spojrzał na Wybrańca z powagą, a ten skinął głową na znak zgody.

W pomieszczeniu znów rozległy się szepty. Wszyscy byli pewni, że to Potter dostanie tę posadę.

 — Hermiono, chciałbym cię prosić, abyś została nową nauczycielką Obrony Przed Czarną Magią — kontynuował. Prośba ta, jak Dumbledore się od początku spodziewał, wywołała mieszane uczucia. Hermiona promieniała radością, Molly Weasley i Harry Potter — dumą, a Snape wyglądał jakby miał zaraz kogoś zabić. Widząc jego minę, Minerwa nachyliła się do niego i powiedziała cicho:

 — A mówiłam, żebyś nie szedł.

 — Przecież wiesz, że nienawidzę Świętej Trójcy! — wysyczał ze złością.

 — Czyżby? Myślałam, że ich uwielbiasz — to przeważyło miarę. Mężczyzna wstał i z łopotem szat wyszedł z pomieszczenia, by deportować się na zewnątrz. McGonagall uśmiechnęła się tylko tryumfalnie i pokazała dyrektorowi, aby kontynuował.

 — Więc jak Hermiono?

 — Oczywiście dyrektorze! Będę zaszczycona — powiedziała z zapałem, którego dawno nie było u niej słychać.

Wtuliła się w swojego chłopaka, oczekując gratulacji, ale nic takiego się nie stało. Podniosła powoli głowę i oniemiała. Ron był cały czerwony i patrzał na Albusa ze złością. Granger poczuła się jakby uleciało z niej całe szczęście. Jednak najgorsze były dopiero ciche słowa Weasleya wypowiedziane prosto do jej ucha: „Hermiono nie przyjmuj tej posady. Nie poradzisz sobie.”. Tych słów nigdy się nie spodziewała po swoim ukochanym. Wiedział on dobrze, że posada w Szkole Magii i Czarodziejstwa jest jej marzeniem.

Od zawsze chciała uczyć i nie zamierzała z tego zrezygnować. Jednak jego słowa zabolały ją. Była pewna, że będzie ja wspierał, pomagał jej, a on w nią nie wierzy. Uważa, że nie da sobie rady. Dziewczyna zaczęła wolno odsuwać się od chłopaka z wyrazem niedowierzania i bólu na twarzy. Nikt jeszcze jej tak nie zranił. Nikt, tak jak on, nie sprawił, że miała ochotę rzucać wyzwiskami i klątwami. Jak on mógł?

 — Ja… Ja muszę wyjść — wyjąkała ze łzami w oczach.

 — Ale przyjmę tę posadę — powiedziała już nieco pewniej i wybiegła za drzwi.

 — No to sprawa zakończona. Dziękuję za przybycie — rzucił Dumbledore z błyskiem tryumfu w oczach. — Minerwo, porozmawiaj z Severusem — dodał już nieco ciszej i wyszedł, nie czekając aż ktoś odpowie.