17. Uczucia

Szła powoli, ociągając się i przystając co chwilę. Nie chciała jeszcze wracać do domu, ale jednocześnie już chciała tam być. W ręce trzymała torbę z zakupami, która z każdą chwilą wydawała się coraz cięższa. Miała tam zaledwie kilka warzyw i mleko. Brała co było najbliżej kasy, żeby jak najszybciej wyjść ze sklepu i nie rozpłakać się na oczach innych.

Dzisiaj wreszcie odważyła się wyznać mu prawdę, powiedzieć co do niego czuje. Jednak gdy tylko zobaczyła jego minę i przerażenie w jego oczach pożałowała swoich słów. Uciekła szybciej niż on zdążył odpowiedzieć.

Wiedziała, że musi kiedyś wrócić, ale chciała to jeszcze przeciągnąć. Może jeśli nie będzie jej dłużej, on zatęskni? Może zrozumie, że też ją kocha?

Nie znają się długo — najwyżej kilka miesięcy. On Mugol, kuzyn Wybrańca. Ona — Czarownica, roztrzepana i głupiutka, jak zwykli o niej mówić przyjaciele. Jednak każdy wiedział, że za tą beztroską kryje się ogromne serce i upór.

Ta misja miała być jedną z najłatwiejszych w jej karierze. Miała siedzieć w jednym miejscu i nie dopuścić, żeby Dudley wpakował się w kłopoty. Dom był ukryty, dlatego wystarczyło nie pozwolić mu z niego wyjść. Szczerze mówiąc, misja nudna jak flaki z olejem. Postanowiła trochę ją umilić — zaczęła rozmawiać z chłopakiem. On początkowo niechętnie, ale w końcu zaakceptował ją. Zaczęli spędzać ze sobą coraz więcej czasu. To był ich największy błąd. Powinni postawić mur obojętności wokół siebie i trzymać się od siebie z daleka.

Lavender sama nie wiedząc kiedy, zakochała się w Dursleyu. Postanowiła, że zachowa dla siebie to uczucie, że nie powie mu o niczym. Jednak zaczęło ją to wypalać od środka, męczyć. Dzisiaj nie wytrzymała tej niepewności - wyznała mu wszystko. Wreszcie powiedziała, że go kocha i... uciekła jak zwykła małolata. Jak idiotka, którą przecież zawsze była. Nie dała mu nic odpowiedzieć. Zresztą po co? Dobrze wiedziała co powie: "Przykro mi Lavender, ale ja nie kocham już nikogo". Dokładnie tak. Niczym jakiś denny hollywoodzki twardziej, których tyle się naoglądała podczas pobytu wśród Mugoli. Zapewne przyjąłby swoją obronną postawę i zamknął się w pokoju.

Może lepiej byłoby nie wracać?

Szybkie kroki, które za sobą usłyszała, momentalnie wyrwały ją z zamyślenia. Obejrzała się i jedyne co ujrzała to ciemna sylwetka, zmierzająca w jej stronę. Poczuła strach ściskający jej żołądek i zaczęła biec. Sama nie wiedziała kiedy, ale torbę w jej ręce zastąpiła różdżka.

— Lavender! Nie uciekaj! — ten głos rozpinałaby wszędzie, najmilszy głos dla jej serca.

— Dudley? Co ty tutaj robisz? Dlaczego wyszedłeś z domu?

— Żeby cię znaleźć. Nie wracałaś tak długo, że bałem się o ciebie.

— Nie możesz wychodzić z domu! Tyle razy ci o tym mówiłam!

— To dlaczego nie wracałaś? — zapytał z paniką w głosie. Ten strach sprawił, że żołądek blondynki zalała niespodziewana fala ciepła, która szybowała w górę, wywołując na jej twarzy mimowolny uśmiech.

— Chciałam dać ci trochę czasu — odpowiedziała po chwili namysłu.

— Czasu do czego?

— Do przetrawienie tej informacji.

— Głuptasie — powiedział z czułością w głosie, czułością o jaką nigdy go nie podejrzewała i jakiej nigdy od niego nie słyszała. — Ja nie musiałem jej przetwarzać. Doskonale wiem co ci odpowiedzieć na Twoje słowa.

— Co takiego — szepnęła dziewczyna z nadzieją. Czyżby chciał jej powiedzieć, że on też? Że też ją...

— Kocham cię moja piękna! Kocham cię bardziej niż sobie wyobrażasz!

****

Wiedziała, że dzień, który zaczął się tak pięknie, skończy się w ten sposób. Po raz kolejny wspominała mugolskie przysłowie mamy "Nie chwal dnia przed zachodem słońca". Miała racje, niepotrzebnie pochwaliła. Spojrzała w bok, na swojego przyjaciela, którego mina wyrażała więcej niż tysiąc słów. Wiedziała, że czuje to samo co ona. Mieszaninę zaskoczenia, niedowierzania i gniewu. Nie winiła go za to. Może to była trochę jej wina? Gdyby dokładniej zamknęła drzwi, nic takiego by nie zaszło, a cudowna chwila, między nimi, nie prysłaby jak bańka mydlana.

Od dawna wiedziała, że Harry zaczyna coś do niej czuć. Przypadkowe muśnięcia dłoni, słowa, które jasno dawały do zrozumienia o co chodzi i oczywiście ukradkowe spojrzenia. Któż by się nie domyślił? Zresztą on także nie był jej obojętny. Czuła zazdrość za każdym razem, kiedy widziała go z inną dziewczyną i nieposkromioną złość, kiedy słyszała plotki o jego kolejnych podbojach. Dokładnie, Prorok Codzienny, zamiast zajmować się ważnymi sprawami, pisał gdzie i z kim całował się Harry Potter. Wiedziała, że to kłamstwa, ale czuła się zraniona.

Teraz wreszcie po kilku tygodniach niepewności, udało im się spotkać sam na sam. Granger długo czekała na tę okazję. Przygotowała kolację, zbudowała odpowiedni nastrój i oczywiście wystroiła się w swoje najlepsze ubrania. Wszystko szło doskonale, dopóki nie wparował Snape.

Zastał ich siedzących na kanapie, wtulonych w siebie i rozmawiających o uczuciach. Nie mógł wybrać sobie gorszego momentu.

— Granger, co to ma być? — zapytał z takim zdziwieniem, jakby przed nim stało stado tańczących sambę, wilkołaków.

— Dlaczego tu jesteś? To moje prywatne komnaty — warknęła dziewczyna, momentalnie stając na równe nogi. Pominęła jego pytanie, wiedząc, że to tylko kolejna marna prowokacja.

— Skoro są prywatne to zamykaj je na klucz! Każdy może tu wejść, ale nie wszyscy mają ochotę oglądać ciebie i tego palanta migdalących się do siebie. Rzygać i się chce.

— Uważaj na słowa, Snape — rzucił Harry, który nie wiadomo kiedy stanął u boku ukochanej.

— Bo co? Co mi zrobisz? Wezwiesz Dumbledore'a?

— Ty nadęty, niewychowany...

— Harry! Uspokój się — krzyknęła Hermiona, łapiąc przyjaciela za ramię. Gest ten nie uszedł uwadze Snape'a, który mimowolnie zacisnął pięści — Sama porozmawiam z tym idiotą.

— Kogo nazywasz idiotą, idiotko?

— Cóż za cięta riposta. Nie spodziewałam się takiej. Aż nie wiem co odpowiedzieć - zakpiła Granger.

— Mówię prostymi słowami, żeby twój głupi chłoptaś zrozumiał.

— On jest inteligentniejszy od ciebie, wierz mi - mruknęła szatynka, ściskając dłoń Harry'ego i tym samym, dając mu do zrozumienia, żeby się nie odzywał i nie pogarszał sytuacji. — Poza tym jest lepiej wychowany i wie, że się puka do drzwi.

— O pukaniu to on ma zdecydowanie większe pojęcie niż ja, wierzę.

— Nie bądź bezczelny!

— Kto tutaj jest bezczelny? Bo na pewno nie ja!

— Tak, właśnie ty. Jesteś nadęty i uważasz, że wszystko ci się należy i każde przewinienie ujdzie ci na sucho. Skoro chcesz wojny, będziesz ją miał!

— Kto tu mówi o wojnie? Zresztą co może o niej wiedzieć taka dziewczynka jak ty? Dla ciebie wojna to kilka 'pif puf' i nic więcej.

— Dobrze wiesz co mam na myśli i nie udawaj tutaj głupiego. Nie dam się sprowokować.

— Ja cie nie prowokuję. Tylko mówię jak jest. Ale skoro nalegasz, dobrze. Szykuj się kobieto.

I wyszedł, po prostu wyszedł, łopocąc swoimi szatami, a oni zostali na środku pokoju, nie wiedząc czy to co się wydarzyło przed chwilą, było prawdziwe.

****

Powiem szczerze, że Wasze komentarze mnie uskrzydliły i zachęciły do dalszego prowadzenia tego bloga. Miałam go zawiesić, nawet myślałam o skasowaniu, ale dzieki Wam wróciłam. Mimo, że znalazłam pod postem tylko trzy komentarze, to były one szczere i miłe. Dziękuję!

13. Miłośc rośnie wokół nas

Harry, rozeźlony, szedł w kierunku gabinetu dyrektora. Nie docierały do niego krzyki i argumenty Hermiony, która wciąż powtarzała mu, że Dumbledore jest na misji, że nie ma go w Hogwarcie. Pottera to nie obchodziło; nie było ważne, gdzie teraz jest dyrektor. On musiał się z nim spotkać i to natychmiast. Profesor powinien mu wszystko dokładnie wyjaśnić i powiedzieć, dlaczego ukrywano przed nim powrót Syriusza.

Nie wiedząc kiedy, chłopak znalazł się przed kamienną chimerą. Do tej pory podświadomie szedł w jej kierunku, nie myśląc nawet jak się dostanie do gabinetu. Teraz gdy już był na miejscu, uświadomił sobie, że nawet nie zna hasła.

 — Hermiono, podaj hasło — warknął, nie zdając sobie sprawy, jak nieuprzejmie to zabrzmiało. Dopiero urażona i lekko zdezorientowana mina dziewczyny przywróciła mu rozsadek. — Przepraszam... Nie chciałem być dla ciebie niemiły. Podasz hasło, proszę?

 — Harry, Dumbledore'a tam nie ma — jęknęła brunetka. — Ale dobrze. Czekoladowe żaby.

Chimera skinęła głową i odsłoniła schody prowadzące do góry. Harry bez wahania i prawie biegiem ruszył do gabinetu. Jednym ruchem otworzył drzwi i wszedł do środka. Jego gwałtowne wejście nie uszło uwadze portretów w gabinecie dyrektora — wszystkie, jak jeden mąż, krzyknęły z oburzenia.

 — Cóż za bezczelność! — powiedział Phineas, wychylając się lekko do przodu. Harry miał wrażenie, że gdyby Nigellus mógł, wyszedłby z ram i solidnie go uderzył. Reszta obrazów sprawiała podobne wrażenie, ale chłopaka niewiele to obchodziło. Musiał porozmawiać z nauczycielem.

 — Gdzie jest Dumbledore? Muszę z nim porozmawiać.

 — Nie ma go tutaj. Tak jak ciebie nie powinno tutaj być — odpowiedział korpulentny czarodziej z czerwonym nosem. 

Nie spodziewał się pomocy, miał jednak nadzieje, że chociaż zdradzą mu sposób na porozumienie się z Albusem. Jakby w odpowiedzi na jego rozmyślania, w głębi pomieszczenia rozległ się cichy krzyk. Harry od razu go rozpoznał.

 — Faweks! Sprowadzisz tutaj dyrektora? — w miejscu, gdzie do tej pory siedział ptak, rozbłysły płomienie. 

Okularnik potraktował to jako potwierdzenie. Bez słowa usiadł na krześle naprzeciw fotela dyrektora i dopiero teraz zdał sobie sprawę, że jest sam. Hermiona, która przecież była tuż za nim, nagle zniknęła, jakby się rozpłynęła.

 — Chciałeś ze mną porozmawiać, Harry? — rozległ się głos tuż przy kominku. Pottera nie zwiódł miękki ton profesora. Nic nie było w stanie złagodzić jego złości.

 — Tak, chciałem. Gdzie jest Syriusz? — zapytał Harry; jego głos był pewny i mocny, co zdziwiło samego chłopaka. Nie wiedział skąd wziął w sobie takie pokłady buntu wobec swojego nauczyciela. Odwrócił się w stronę dyrektora i spojrzał na niego. Nie chciał przeoczyć żadnego momentu wahania ze strony Dumbledore'a.

 — Więc się dowiedziałeś?

 — Dowiedziałem się! Pan nawet nie raczył mi powiedzieć!

 — Nie chciałem cię martwić, Harry. Szukałem wciąż Syriusza, dopiero wczoraj udało nam się go znaleźć.

 — Udało się znaleźć? Podobno został PORZUCONY na skraju wioski.

 — To nie tak, Harry — powiedział słabym głosem siwowłosy starszy człowiek i ciężko usiadł na fotelu. 

Wyglądał na zmęczonego i udręczonego, jednak Potter się tym nie przejmował. Takie oznaki słabości ze strony starszego czarodzieja jeszcze bardziej go rozzłościły. Oczekiwał twardych faktów, pewnych odpowiedzi, a nie zmęczenia i wahania.

 — TO NIE TAK? A NIBY JAK?

 — Wysłuchaj mnie, Harry. Proszę, wysłuchaj dokładnie tego, co mam ci do powiedzenia.

 — Nie chcę słuchać żadnych wymówek. Chcę poznać PRAWDĘ!

 — I poznasz. Musisz mnie tylko dokładnie wysłuchać.

Harry zawahał się, słysząc błagalna nutę w głosie profesora. Dumbledore, widząc tę niepewność ze strony chłopaka, kontynuował swoją wypowiedź.

 — Kiedy Syriusz wpadł za zasłonę wiedziałem, że nie umarł. Trafiła go jedynie drętwota, przez którą się zachwiał i stracił równowagę. Od tamtej pory zacząłem badać łuk. Okazało się, że jest on połączony z innym pewnym wymiarem, wymiarem, z którego nie każdy wrócił. Jedynie żywa osoba, chcąca dalej żyć, potrafi wydostać się zza zasłony. Wiedziałem, że Syriusz nie chce umrzeć, na pewno nie chciałby cię zostawić tutaj samego. Odnalazł swoja nową rodzinę i szczęście. Nie wiedziałem tylko jednej rzeczy — gdzie jest wyjście. Owszem, miałem pewne podejrzenia co do tego, ale nie byłem do końca pewny. Musiałem wszystko dokładnie sprawdzić — i sprawdziłem. Jednakże potwierdziły się moje najgorsze obawy — nie miałem dostępu do tego wyjścia. Musiałem czekać na rozwój wydarzeń. I czekałem. Dopiero wczoraj odnalazłem Syriusza. Udało mi się to w ostatniej chwili.

 — Odnalazł pan w ostatniej chwili? Przecież go tam porzucono.

 — Wbrew temu, co słyszałeś, było zupełnie inaczej — ciągnął mężczyzna. — Lord Voldemort także poszukiwał Syriusza, ale miał zdecydowanie mniej wiadomości. W ostatniej chwili udało nam się przechwycić twojego chrzestnego, zanim dotarli do niego śmierciożercy. Nie wiemy dokładnie, gdzie przebywał przez cały ten czas, ale udało mu się dotrzeć do wioski.

 — Dlaczego ona powiedziała „udało mu się uciec”? Musieli go gdzieś więzić! Coś przede mną ukrywacie! — powiedział buntowniczo Harry. Nie interesowało go do kogo mówi i że jest niegrzeczny. Chciał znać prawdę najszybciej jak to możliwe.

 — Udało mu się uciec przed ścigającymi go śmierciożercami — kontynuował dyrektor, jakby ucinał sobie z chłopakiem miłą pogawędkę. — Nigdzie go nie więziono. Chociaż może to nie do końca prawda. Był uwięziony za kurtyną przez cały ten czas; był wtedy jakby zamrożony. Nie masz się o co martwić. Nikt go nie torturował.

 — Ale dlaczego nikt mi o tym nie powiedział?

 — Zacząłbyś go szukać, sprawy by się skomplikowały.

 — I MOŻE ON BYŁBY Z NAMI JUŻ DAWNO! Robił wszystko, o co go prosiłeś, a ty zostawiłeś go na pastwę losu!

 — To nie tak jak myślisz. Nie zostawiłem go. Szukałem go przez cały ten czas. Syriusz jest dla mnie drogim przyjacielem, nie opuściłbym go, nigdy. Oceniasz mnie zbyt pochopnie i ze złej strony patrzysz na sprawę — odpowiedział z lekkim wyrzutem Dumbledore. Sprawiał wrażenie urażonego.

 — Mogę się z nim spotkać? — spytał Harry, już znacznie spokojniej.

 — Jutro, Harry, jutro. Teraz i tobie i jemu należy się chwila odpoczynku. Myślę, że czas już, abyś udał się do Nory. Obok kominka znajduje się proszek fiuu.

 — Ale...

 — Żadnego „ale”, Harry. Dobranoc.

***

Hermiona wolnym krokiem zbliżała się do swoich komnat. Nie weszła z Harrym do gabinetu — nie chciała być świadkiem tej rozmowy. Czuła, że byłaby tam kimś obcym, zbędnym. To rozmowa tylko między Potterem i dyrektorem.Wiadomość, którą usłyszała, wstrząsnęła nią do głębi. 

Teraz, kiedy już na dobre pogodzili się ze śmiercią Syriusza, okazało się, że nie zginął. Tylko po co te wszystkie tajemnice? Obawiali się, że ktoś mógłby zacząć szukać Blacka? Kto byłby na tyle głupi? 

Dziewczyna dobrze znała odpowiedź — gdyby okularnik dowiedział się, co tak naprawdę zaszło, zapewne pognałby ile sił w nogach, by odszukać swojego ojca chrzestnego. Nie zastanawiałby się nad konsekwencjami, tylko zrobiłby coś pod wpływem impulsu.

 — Co tutaj robi Panna — Wiem — To — Wszystko? Potter cię porzucił? — rozległ się bełkotliwy głos z bocznego korytarza, który właśnie mijała. Błyskawicznie owiał ją smród alkoholu. Przystanęła i spojrzała na osobę ledwo opierająca się o ścianę.

 — Severusie, jesteś pijany — powiedziała zaskoczonym głosem.

 — Tak, jestem, i nic ci do tego — mruknął Snape, zataczając się lekko. Chwiejnym krokiem ruszył w jej stronę.

 — Skoro jesteś pijany, to dlaczego jesteś tutaj? — zapytała, odsuwając się pod ścianę. Z każdym jego krokiem w przód, ona stawiała jeden w tył.

 — Właśnie szedłem do swoich komnat. Zrobiło mi się słabo i przystanąłem na chwilę.

 — Dlaczego jesteś sam? Czy twoja partnerka nie mogła cię odprowadzić?

 — Nie lubi, kiedy piję. Poszła do domu, kiedy zobaczyła mnie w tym stanie — wymamrotał mężczyzna, spoglądając z zaciekawieniem na cofającą się dziewczynę.

 — Ja też sobie już pójdę — rzuciła dziewczyna, czując że nie ma już drogi ucieczki — za plecami miała tylko ścianę.

 — Nigdzie jeszcze nie pójdziesz — mruknął, pochodząc jeszcze bliżej. 

Na jego twarzy pojawił się szelmowski uśmiech, który sprawił, że Granger zadrżała. Odeszła jej ochota na ucieczkę, chciała zostać tutaj, przyparta do muru i czekać na rozwój wydarzeń. 

 — Gdzie się podział twój chłoptaś?

 — Miał coś do załatwienia z dyrektorem.

 — I zostawił taki smaczny kąsek sam? Ja bym cię z pewnością nie zostawił — powiedział Mistrz Eliksirów, stając naprzeciw niej. Złapał jej ręce w nadgarstkach i uniósł do góry, uniemożliwiając jej swobodne poruszanie się. Hermiona poczuła, jak przeszywa ją dreszcz i miała nadzieję, że Severus na tym nie poprzestanie. — Wyglądasz dzisiaj pięknie, myślałem o tym cały wieczór. Masz takie piękne usta — wyszeptał wprost do jej ucha, palcem wolnej reki błądząc po jej twarzy.

 — Przestań — wyszeptała ostatkiem sił, mając nadzieję, że nie posłucha jej prośby.

 — Nie przestanę. Podoba mi się twoja uległość. Do tego chciałbym poczuć smak twoich ust — wysapał, zjeżdżając ręką niżej, aż zatrzymała się na jej talii. 

Przyciągnął dziewczynę do siebie tak, że przywarła do niego całym ciałem. Na swoim udzie poczuła jego nabrzmiałą męskość, co jeszcze bardziej jej się spodobało. Powoli złożył na jej ustach pocałunek — nie było mowy o delikatności. Całował ją tak, jakby świat się miał skończyć, jakby od tego pocałunku zależało ich życie. Ich języki rozpoczęły dziki taniec, a Hermiona poczuła niesamowite podniecenie.

 — Jesteś taka piękna... — szepnął pełnym pożądania głosem, przyciągając dziewczynę jeszcze bliżej. — Chętnie bym cię schrupał.

Nie wiadomo dlaczego te słowa otrzeźwiły Hermionę. Wyrwała się z uścisku mężczyzny i spojrzała na niego z przerażeniem. Kiedy absurd całej sytuacji dotarł do niej, rzuciła się biegiem do swoich komnat. Jeszcze przez kilka metrów słyszała bełkotliwe nawoływania profesora. Boże, co ja zrobiłam. Całowałam się ze Snape’em, tylko ta myśl krążyła jej po głowie.

***

Wyszła z pokoju, zamykając za sobą drzwi. Przekręciła klucz i przywdziała na twarz charakterystyczną dla siebie maskę arogancji i obojętności. Nie mogła dać po sobie poznać, ze cokolwiek ją gnębi i spędza jej sen z powiek. Musiała zachowywać się jak zawsze — pełna pychy arystokratka, zupełnie oddana swemu panu. Nie miała innego wyjścia, od tego zależało jej życie i co najważniejsze, życie Dracona.

Po przejściu korytarza, usłyszała typowe szmery towarzyszące zebraniu śmierciożercow. Nie wiedzieli, po co zostali wezwani i każdy snuł przeróżne teorie. Ona tym razem wiedziała. Chciał wyżyć się za zdradę. Będzie torturować i zabijać bez opamiętania.

Tak, Draco zdradził. Było to zaskoczeniem dla niej, a tym bardziej dla Lucjusza, który w swoim synu widział swojego następcę u boku Czarnego Pana. Jednak Draco wybrał inną drogę i cieszyło ją to. Jako jego matka chciała dla niego jak najlepiej, chciała, by swoje życie spędził tak jak tego chce. Bez nakazów, wymuszeń, obowiązków i głupich nakazów. 

Przez cały czas rodzice mówili jej, że musi poślubić innego czarodzieja czystej krwi i dalej propagować ich idee. Nie chciała tego, ale ugięła się pod naporem rodziny i przyjaciół. Teraz młody Malfoy będzie mógł żyć tak, jak zawsze chciał — pełnią życia.

Kiedy zapytała, dlaczego to zrobił, odpowiedział krótko — z miłości. Rozumiała go doskonale, ona sama dla miłości była w stanie umrzeć. Z miłości poświęciła się i zdradziła własnego męża i swoją najukochańszą córkę. 

Bała się tego, co może się stać.Byłaby głupcem, gdyby się nie bała. Nie była tak dobra w oklumencji, jak Draco, zdołała jedynie ukryć te najważniejsze i najbardziej pogrążające ją wspomnienia. Na wierzch wypłynęła rozpacz po zniknięciu syna i strach o niego. Miała nadzieję, że to wystarczy i że zwiedzie Czarnego Pana, choć na chwilę. Przynajmniej do czasu, kiedy Draco będzie mógł spokojnie wyjść z ukrycia.

 — Witaj, Narcyzo. Myślałem, że już się nie zjawisz — wyrwał ją z zamyślenia potężny baryton brązowowłosego mężczyzny.

 — Ależ Rudolfie, nie mogłabym przegapić okazji, żeby się z tobą spotkać — odpowiedziała spokojnie, zajmując miejsce u boku swojego męża.

 — Nie musisz być taka szorstka, ślicznotko. Chciałem cię tylko należycie przywitać.

 — Jakie powitanie, taka odpowiedź, drogi szwagrze.

 — Pani arystokratka oczekuje ukłonów? 

 — Przynajmniej. Gdyby nie moja siostra, byłbyś nikim, więc zamilcz i w spokoju czekaj na Czarnego Pana.

 — Nikim? Tak jak ty, jestem czystej krwi! Nie jestem od ciebie gorszy — krzyknął mężczyzna, wstając. 

Żyła na jego czole niebezpiecznie nabrzmiała, co dało kobiecie do zrozumienia, że posunęła się za daleko. Nie dała tego po sobie poznać i nadal wpatrywała się obojętnie w Lestrange'a. Miała nadzieję, że nim dojdzie do rękoczynów, jej mąż stanie w jej obronie. Lucjusz jednak siedział sztywno, wpatrując się w drzwi, jakby chciał uciec.

 — Uspokój się, Rudolfie — niespodziewanie obronił ją Severus. Jego głos był zimny niczym lód, ale jednocześnie stanowczy i władczy. — Nie chcemy chyba niepotrzebnych awantur, które zdenerwowałyby Czarnego Pana.

 — Nie wtrącaj się, Snape, nikt cię o nic nie pytał — warknął brązowowłosy, coraz bliżej wybuchu.

 — Nie wtrącam się. Chcę tylko udzielić rady osobie mniej inteligentnej ode mnie — powiedział spokojnie Mistrz Eliksirów, taksując wzrokiem rozeźlonego do granic możliwości czarodzieja. — Chyba pamiętasz, co się stało ostatnim razem, kiedy próbowałeś rzucić na Narcyzę Cruciatusa? — po tych słowach twarz Rudolfa stężała, a jego nastawienie uległo diametralnej zmianie — oklapł i rozglądał się, nerwowo sprawdzając, czy w pobliżu nie ma Voldemorta. 

Złość zastąpiło przerażenie, które w tej sytuacji było jak najbardziej zrozumiałe. Nawet malutkie, nieistotne zachowanie, mogło w ostateczności rozzłościć czarnoksiężnika.

 — Dobra decyzja, Rufusie. A ty, Narcyzo, na przyszłość zostaw mało istotne uwagi dla siebie.

 — Pierwszy lepszy mieszaniec nie będzie mówił mi, co mam robić.

 — No, no, no. Widzę, że doszło tutaj do całkiem poważnej wymiany zdań — wysyczał Voldemort, pojawiając się niespodziewanie w drzwiach. Przy jego boku, jak zwykle, pełzła Nagini, sprawiając, że śmierciożercy stojący najbliżej drzwi umknęli w popłochu, zajmując swoje miejsce przy stole. — Nie mam jednak ochoty słuchać waszych głupich kłótni. Zebraliśmy się z innego powodu, prawda Lucjuszu? — mężczyzna wzdrygnął się na dźwięk swojego imienia i rozejrzał niespokojnie. Wyglądał, jakby dopiero co zauważył przyjście Czarnego Pana.

 — Nie wiem, o czym mówisz, panie — wyszeptał ze strachem.

 — Nie udawaj niedoinformowanego, Lucjuszu. Otóż syn, mojego podobno wiernego sprzymierzeńca, przeszedł na stronę Zakonu Feniksa. Jakby tego było mało, od jakiegoś czasu przekazywał im informacje o nas.

 — Panie, to niemożliwe — powiedziała Bellatrix, wstając.

 — Zamilcz!

 — Nie wiedzieliśmy o działaniach naszego syna, panie. Dla nas też było to zaskoczeniem.

 — Nie chcę słuchać wymówek, Lucjuszu. Nie o to mi chodziło. Jestem wciekły i nie zamierzam pozostawić tego bez kary. Powinienem go zabić, ale on jakimś cudem uciekł.

Słowa te wywołały poruszenie wśród siedzących przy stole osób. Śmierciożercy wiedzieli, że teraz zdani są na łaskę i niełaskę swojego przywódcy.

 — Może więc ty, Lucjuszu, przyjmiesz na siebie karę?

Malfoy drgnął i spojrzał ze strachem na Voldemorta. Chwycił pod stołem dłoń swojej żony i uścisnął lekko, jakby w niemym wołaniu o pomoc. Kobieta oddała uścisk, wpatrując się przed siebie. Nie odezwała się jednak ani słowem w obawie przed zdemaskowaniem.

 — Panie... ja o niczym nie wiedziałem. Błagam...

 — Czy to jest twoje tłumaczenie? Skoro tak, to zabawię się z twoją małżonką. Oglądanie jej śmierci będzie równie satysfakcjonujące — wysyczał mężczyzna z mściwą satysfakcją oglądając przerażenie na twarzy Malfoy'ow. — Co wy na to? A może ktoś inny z tutaj zebranych chce się zgłosić na ochotnika?

Wśród śmierciożerców rozległ się szmer. Żadne z nich nie spojrzało na swojego pana, w obawie przed potraktowaniem tego jako zachęty. Widząc to, Voldemort roześmiał się okrutnie, wzbudzając wśród zebranych jeszcze większy popłoch. Śmiech ten przeszywał całe ciało i przerażał chyba bardziej niż krzyk.

 — Czyżby nikt nie był na tyle odważny? Chyba sam muszę wybrać ofiarę... Crucio.

***

Słońce powoli chowało się za horyzontem, a niebo zaczęło przybierać odcienie złota i purpury. Latarnie zapalały się jedna po drugiej, oświetlając pustoszejące ulice. Gdzieniegdzie widać było tylko bezpańskiego psa, szukającego resztek jedzenia na śmietniku.

W jednym z pięknych zadbanych domów siedziała młoda dziewczyna i obserwowała wspaniały zachód słońca. Od dawna nie miała już nawet odrobiny czasu dla siebie. Mimo że jej misja nie należała do najtrudniejszych, sprawiła jej niemały problem.

 — Lavender, jesteś tam? — krzyknął czarnowłosy chłopak, schodząc w dół po schodach.

 — W kuchni! — opowiedziała dziewczyna, mimowolnie poprawiając włosy. Na widok chłopaka uśmiechnęła się promiennie i wskazała mu miejsce naprzeciw siebie. — Masz ochotę na herbatę?

 — Chętnie. Nie kłopocz się, sam zrobię. Zresztą, nie o herbatkę tutaj chodzi, prawda?

 — Chciałabym porozmawiać. Jutro wracam — rzuciła dziewczyna, jakby od niechcenia, czekając na reakcję chłopaka. Jednak jedynie lekkie drżenie rąk zdradziło, że przejął się tą wiadomością.

 — Jutro? Przydzielają mi kogoś nowego?

 — Przenoszą cię do Nory, tutaj nie jest już bezpiecznie. Tam będzie wokół ciebie mnóstwo czarodziejów. Ja dostałam nową misję.

 — Ja nie chcę mnóstwa czarodziejów, chcę tylko jedną czarownice — ciebie — powiedział Dudley, odstawiając filiżankę z herbata na stół.

 Dziewczynę zdziwiło jego wyznanie, nigdy dotąd z taką otwartością nie wyraził swoich uczuć.

 — Wiem, że boisz się czarodziejów, ale niestety, musimy cię przenieść.

 — Nie o to chodzi.

 — Więc o co? Ta sytuacja jest dla mnie trudna. Przez większość czasu się do mnie nie odzywałeś, a kiedy powiedziałam ci, że cię kocham, ukryłeś się w pokoju na trzy dni. Też już mam tego dość. Chcę trochę od ciebie odpocząć.

 — Ale ja nie chcę, żebyś odchodziła. Chce, żebyś została przy mnie.

 — Nie mogę... — wyszeptała dziewczyna, ukrywając twarz w dłoniach. 

Wcześniej wiele dałaby za to wyznanie, jednak teraz było to ponad jej siły. Tyle razy ją zranił, uciekając i odtrącając ją, że nie była już w stanie tego znieść. Próbowała zbliżyć się do niego, ale zawsze kończyło się to fiaskiem. Nie wyobrażała sobie życia bez niego, ale teraz nie mogła też żyć z nim.

 — Lavender... ja cię kocham — wyznał chłopak, obejmując dziewczynę.

 — Ja ciebie też, Dudziaczku.

______________________________
Mam nadzieję, że rozdział nie jest bardzo beznadziejny. Według mnie to jeden z gorszych moich rozdziałów. Proszę Was o komentarze ;)
Dzięki nim mam ochotę pisać! :)

5. Nowa Misja

Spojrzał z góry na swoją ofiarę i uśmiechnął się drwiąco. Wyraźnie widział przerażenie w oczach klęczącego przed nim chłopaka. Napawał się nim przez chwilę. Jednak to za mało.

Mruknął Crucio i poczuł wszechogarniającą błogość. Nic nie sprawiało mu takiej przyjemności jak zadawanie bólu. Nawet zabijanie nie mogło się z tym równać. Poczuł moc przepływającą przez jego palce, aż do różdżki. Miał wrażenie, że jest niepokonany, że może wszystko. Czy w tej chwili ktoś odważyłby się stanąć naprzeciw niego?

— Chcesz, żebym przestał chłopcze? — zapytał, widząc pot spływający po czole czarodzieja i zaciśnięte dłonie. Więzień patrzał na Czarnego Pana z pogardą pomieszaną ze strachem i splunął mu pod nogi. — Odważnie sobie poczynasz. Crucio.

Voldemort spojrzał na wijącego się młodzieńca z ciekawością. Wiedział, że ten przejaw odwagi, kosztował młokosa bardzo dużo. Nie bez powodu Czarny Pan cieszył się renomą najstraszniejszego czarnoksiężnika wszech czasów.

— Wzywałeś mnie panie? — usłyszał głos, dochodzący spod drzwi. Cofnął zaklęcie i spojrzał w tamtą stronę. Tak jak się spodziewał ujrzał wysokiego, chudego mężczyznę z czarnymi włosami do ramion. Miał on bladą cerę i nieprzenikniony wyraz twarzy. Dopełnieniem wszystkiego były czarne, długie szaty w wiktoriańskim stylu.

— Wchodź, Snape. I zamknij drzwi. Nie chce, żeby ktoś nam przeszkodził.

— Jak sobie życzysz, Panie — odpowiedział Severus, machając różdżką.

— Mamy dzisiaj zaszczyt gościć pana Weasleya. Długo zapraszałem go w nasze skromne progi, ale dopiero teraz złożył nam wizytę.

— Ty zdrajco! Jak mogłeś? Ufaliśmy ci! — krzyknął więzień w stronę nowo przybyłego czarodzieja.

— Trzeba było pomyśleć o tym wcześniej — wysyczał Mistrz Eliksirów, patrząc na chłopaka z góry.

— Cisza! Severusie, nie wezwałem cię po to, abyś sprzeczał się z naszym gościem.

— Wybacz Panie… — powiedział Snape, kłaniając się.

— Tak lepiej… Wezwałem cię tutaj, ponieważ chciałbym przedyskutować z tobą pewną sprawę. Jak dobrze wiesz, zależy mi na złapaniu Pottera…

— Nigdy nie uda ci się złapać Harry’ego! — krzyknął czarodziej, leżący na podłodze.

— Silencio! — Jak już mówiłem Severusie, zależy mi na schwytaniu Wybrańca. Zastanawiałem się, czy pan Weasley nie mógłby nam w tym pomóc…

***

Nora powoli budziła się do życia. W małej kuchni dało się już słyszeć zwykłe codzienne odgłosy. Na patelni apetycznie skwierczał bekon, obok melodyjnie gwizdał mały czerwony czajniczek, ktory wkrótce ucichł niesiony przez pulchną, rudowłosą kobietę. Ta nalewając, śpiewała cichutko pod nosem „Kociołek pełen miłości”. Jednym słowem spokojny, normalny poranek.

Po schodach schodziła dziewczyna o jasnych długich włosach. Leniwie przecierała oczy, mimowolnie ziewając.

— Lavender, kochana, dzień dobry! Gdzie Hermiona? — spytała pulchna kobieta.

— Dzień dobry, pani Weasley. Jeszcze śpi. Zeszłam wcześniej, ponieważ Dumbledore zaraz tutaj będzie. Chciał się pilnie ze mną spotkać — odpowiedziała Brown.

— Siadaj przy stole. Nałożę Ci jajecznicy. Z bekonem czy bez?

— Może być z bekonem.Przed młodą czarownicą wylądował talerz, a zaraz za nim poszybowała patelnia pełna jajecznicy i bekonu.

Wkrótce na zewnątrz rozległo się ciche pyknięcie, zwiastujące czyjeś przybycie, a zaraz po nim pukanie.

— Jedz, kochana. Pójdę otworzyć — powiedział kobieta, idąc w stronę drzwi. Dziewczyna tylko uśmiechnęła się do niej miło i kiwnęła głową. Była tak zaspana i zmęczona, że nie miała nawet siły się sprzeczać.

— Witaj Molly. Czyżbym czuł jajecznicę z bekonem? — przywitał się dyrektor, wchodząc do środka.

— Trafiłeś, Albusie. Masz ochotę? — rzuciła pani Weasley, spiesząc w stronę kuchenki, na której właśnie przypalał się bekon.

— Może później. Mogłabyś mnie zostawić na chwilę samego z panną Brown?

— Oczywiście. Pójdę nakarmić kurczaki.

Dumbledore kiwnął głową i odczekał chwilę. Kiedy rudowłosa kobieta już wyszła, zwrócił się w stronę Lavender.

— Lavender dziękuję, że zechciałaś się ze mną spotkać — zaczął, patrząc uważnie na dziewczynę. Nie doczekawszy się odpowiedzi, kontynuował. — Chciałem ci zlecić pewną misję, która niestety do łatwych nie należy. Będzie ona wymagała od ciebie cierpliwości, opanowania i sprytu. Wiem jednak, że dasz sobie radę. Przejdę może jednak do sedna sprawy. Wiesz coś więcej o Harrym, oprócz tego, co oczywiste dla jego znajomych? Chodzi mi o jego rodzinę?

— Harry nigdy mi o nich nie mówił. Nie miałam z nim za dużego kontaktu — odpowiedziała dziewczyna, spoglądając na Dumbledore’a niepewnie. Właściwie jej kontakty ze Złotym Chłopcem ograniczały się do ‘cześć’ i ‘masz może pracę domową?’.

— W takim razie musimy zacząć od początku. Jak wiesz, Pan Potter stracił rodziców, kiedy miał roczek. Jedyną rodzina, która mu została była siostra jego matki — Petunia Dursley. Wraz z mężem zgodzili się wychować chłopca. Razem z Harrym rósł jego kuzyn — Dudley. Był starszy od Wybrańca jedynie o kilka miesięcy. Domyślasz się zapewne, że nie były to najszczęśliwsze lata dla Twojego kolegi. Pomiatali nim, wykorzystywali i pogardzali. W końcu trafił do Hogwartu. Znalazł przyjaciół. Tak minęło mu siedem lat, podczas których tylko na wakacje wracał do wujostwa. Często go stamtąd zabieraliśmy. Jak wiesz, kiedy skończył siedemnaście lat, ostatecznie rozstał się ze swoimi jedynymi krewnymi. Musieliśmy go od nich zabrać, żeby go chronić. Myślał, że już ich nie spotka. Ukryliśmy całą rodzinę w obawie przed Voldemortem. Ostatnio jednak czarnoksiężnik dowiedział się jakimś sposobem gdzie znajdują się Dursleyowie. Zabił Petunię i Vernona. Jedynie Dudley przeżył. Teraz musimy go ochraniać. Nie byłoby w tym nic trudnego, ale… No właśnie. Zawsze jest jakieś ‘ale’. Chłopak nie dopuszcza do siebie nikogo z magicznego świata.

— Nie rozumiem co ja mam z tym wspólnego.

— Bardzo dużo, moja droga. Chciałbym, abyś to ty go ochraniała. Żebyś wkupiła się w jego łaski. Oczywiście nie musisz odpowiadać już teraz…

— Zgadzam się dyrektorze. Jeśli jest coś, co mogę zrobić dla Zakonu, zrobię to — odrzekła poważnie blondynka. Od dwóch miesięcy siedziała w Norze i czekała na jakieś zadanie.

— Lepiej to przemyśl. Kiedy się zgodzisz, nie będzie już odwrotu.

— Przemyślałam to. Kiedy mogę zacząć?

— Jutro o północy za pomocą sieci fiu przenieś się do Hogwartu. Tam wyjaśnię ci wszystko dokładniej. Później zaprowadzę cię do kryjówki Dudleya. Do widzenia — powiedział, wstając niespiesznie.

— Do widzenia — wymamrotała Brown, wracając do jajecznicy. Jedynie jej szeroki uśmiech zdradzał, że prośba dyrektora sprawiła jej radość.